Хола Моҳистон дигар пайдо нашуд, хайрият, ки наомад, ман қурбонии «чашмони кўр»-и хола будам, аммо аз ҳайбаташ метарсидам.
Дар тўли понздаҳ сол барои аввалин бор ёди модар кардам, дар авҷи дарди ҷонкоҳ. «Куҷоӣ, ба додам бирас!»
гуфтаму фиғон кашидам ва аз дарду ноумедӣ ба зери болопўши сангин паноҳ бурдам. Вақте сар берун овардам, сагро дидам, ки ду қадам дуртар аз тахти хобам менишаст, то ҳол ҳаргиз ин гуна ба ман наздик нашуда буд, ман ҳамдардии ўро эҳсос мекардам.
Ҳар бор ки садои нола ё гиряи маро мешунид, тани пирашро аз офтобрўя бармедошт ва дар остонаи дар зоҳир мешуд. Сипас, ба шикам мехобиду чонаашро рўйи дастонаш мегузошт ва абрўвонаш аз ғусса бо ҳам меомаданд.
Инсонияти ин саг маро мутаассир мекард.
Намехоҳам дар назари офаридгор бандаи ношукр ҷилвагар шавам, аммо аз оғоз одами хушшонс набудам, ин аз модари ҳардамхаёлам, ки бачаҳояшро мисли куку дар лонаи дигарон гузошту рафт, он аз падарам, ки муҷассамаи қаноат буду коре барои ризоияти хонадон накард, аз аммаи бебизоатам, ки шиками гуруснаи фарзандони худро басахтӣ сер мекард, аз холаам, ки ҷойи модарам буд, аммо акнун ҳеҷкасам буд...
То ҳол ҳеҷ гоҳ фикр накарда будам, ки шояд бадбахтиҳои хонаводаи мо, ҳамон тавр ки амма Мунис мегуфт, ношӣ аз бархўрди номуносиби модарам бо модаршўяш буда бошад. Шояд ин ҳарф дуруст аст, ки мегўянд: «Фарзандон заҷри иштибоҳи волидайнро мекашанд». Аз рўйи нақли худиву бегона, модарбузургам дар хонаи мо рўзгори сагро дошт... Ҳатто зарфи ғизохўриаш шабеҳи косаи саг буд, косаи оҳании каҷу килеб. Ман он вақт ба дунё наомада будам, достони азоби модарбузургамро баъдҳо забони аз ину он шунидам.