Меҳру сеҳри шеър

рурӣ нест, хонанда метавонад кулли шеърро моли Абдурраҳмони Ҷомӣ бишносад:

Ман будам аз ҷаҳону гиромӣ бародаре,
Дар силки назм ҷамъи гаронмоя гавҳаре…
Ин нукта гўш дор, ки дурри гаронбаҳост,
Назми бадеи ўст, вале ҳасби ҳоли мост:
Рафтию дарду доғи туам ёдгор монд…
(1, 75)

Бояд баъди аломати баён давоми шеър, ки моли бародари шоир аст, бо нохунак ҷудо бишавад.
Чунин иқтибоси байту мисраъҳои шоирони муосиру пешин дар осори Мавлоно Ҷомӣ боз ҳам дучор меояд. Масалан, дар ин ду байт:

Гар шеъри хушат бояд, хуш кун дили Ҷомиро,
Хотир, ки ҳазин бошад, кай шеъри хуш ангезад.
(1, 351)
Ва:

Дар ин замона рафиқе, ки холӣ аз халал аст…
(1,216)

Ногуфта аён аст, ки мисраи дуюми байти аввал шакли акси оғози ғазали Хоҷа Ҳофиз аст бо ин матлаъ:

Кай шеъри тар ангезад хотир, ки ҳазин бошад,
Як нукта дар ин маънӣ гуфтему ҳамин бошад.

Чунон ки дидем, дар тазмини Мавлоно Ҷомӣ танҳо як калима тағйир пазируфта, вале дар нашри қаблии осори ў (1964) он ҳам чунонест, ки дар девони Хоҷа. Мисраи дуюм матлаи ғазали машҳур аст ва ҳоҷат ба шарҳу исботаш нест.