Меҳру сеҳри шеър

луғот боздошта бошад, вале бояд дар назар дошт, ки на ҳама он китоби пурбаҳоро зери даст доранд ва, баъдан, поварақи саҳифаро нигоҳ кардан аз фарҳанг варақ задан қулайтар аст.
Чун сухан аз шарҳу эзоҳ рафт, нуктаи дигаре низ чун пешниҳод манзур мешавад. Мақсад эзоҳи кўтоҳу муъҷази санъати шеър аст, ки дар тарбияи шеърфаҳмии хонанда беманфиат нахоҳад буд. Бигирем дар мисоли ин байт:

Дилам хуш буд бо бемории хеш, Аз он себи зақан майли биҳӣ кард.
(1, 363) Мавриди назар суханбозии шоирона аст, ки бар калимаҳои «себ» ва «биҳӣ» асос дорад. Ва, хуб мешуд, ки ҳамин чиз тавассути эзоҳи поварақ ё ягон воситаи дигар ба хонанда (сухан аз хонандаи хоси шеър нест) бирасад.
4. Ғалатҳои калимаву ибора ва ҷумлаҳои арабӣ.
Чунон ки зикр кардем, дар осори Абдурраҳмони Ҷомӣ луғати арабӣ фаровон аст. Мавлоно натанҳо калимаву ибораҳои алоҳидаро кор фармуда, балки мисраву байтҳои соф арабӣ гуфтааст. Мутаассифона, бисёре аз ин ҳисоб ғалат рўбардор шуда, ки аксаран вазни шеърро ҳам халалдор кардаанд. Мисоле далели ин нукта аст:

Мурд Ҷомӣ, ба сари турбати ў бинвисед:
Ҳозиҳи равзатуҳу ман ҳалла биҳи-л-ишқу фа мот.
(1, 177)

5. Номувофиқатии зоҳиру маънии калимаҳо.
   Маълум аст, ки калима сурати маъниест ва агар як овозаш нобарҷо тағйир бипазирад, ифодакунандаи маънии дигар мешавад. Бинобар ин, калимаҳои матни классикӣ бояд аз рўйи маъние, ки дар айни ҳол борашро бар дўш доранд, ба хати имрўз баргардонида бишаванд. Масалан: