супориш дод, ки як ҳилъати шоҳона ва як лаъли зару зевар барои паҳлавон омода созанд.
Хизматчиён пайи амри подшоҳ гаштанду шоҳ бо Салим-паҳлавон ба суҳбат оғоз намуд. Салимпаҳлавон тамоми воқеоти роҳ, дидаву шунида ва вохӯриашро бо як марди ношинос баён намуд.
Баъд иқрор шуд, ки себро бояд якҷоа бо холаи Ҳӯсния ду тақсими баробар намуда, баъд истеъмол намоянд.

Шоҳ аз дасти паҳлавон себи сурхи тару тозаро гирифта, бӯй кашид. Нақҳати дилкаше ва бӯйи махмуре дошт. Гӯё себ як меваи одӣ не, балки чун духтараки ситорагарму рӯҳсоратобоне менамуд. Себи аҷоиб. Шоҳ дер боз ба себ нигоҳ андохту зери лаб гуфт: «Қош, мисли ҳамин себаки сурху ширину дилрабо духтараке медоштам». Аз омадани мева шоҳ басо хушнуд шуд. Акнун орзуву ҳавас ва хаёлҳои нав ба нав дар сари ӯ ҷавлон мезад. Паҳлавонро бо обу иззат меҳмондорӣ намуда, бо додани туҳфаҳои зиёд гусел намуд ва худ ба хона назди ҳамсараш рафт. Аз ӯ шодиёна гирифт. Тибқи фармудаи мӯйсафеди холдон шоҳ себро ду тақсим накарда, аз дил гузаронд: ҳамин як дона себ кирои тақсим нест, бигузор малика истеъмол намояд ва себро ба ҳамсараш дод.