Дар асри ХХ ИҶШС барои саноатикунонии босуръат ба васеъшавии бахши давлатӣ қариб ба тамоми соҳаҳои иқтисодиёт, афзоиши шадиди хароҷоти иқтисодии давлатӣ ва монополияи давлатии савдои хориҷӣ муроҷиат кард.
Аз миёнаи асри ХХ даҳҳо кишварҳо, асосан кишварҳои рӯ ба инкишоф, ба навсозии иқтисодӣ шурӯъ карданд. Онҳо таҷрибаи кишварҳои зикршударо истифода бурда, онро ба воқеияти иқтисодии худ мутобиқ карданд. Барои моделҳои навсозии онҳо ҳимояи савдои хориҷӣ ва ҳавасмандгардонии истеҳсолоти маҳсулоти воридотивазкунӣ; танзими фаъоли давлатии тамоми иқтисодиёт, аз ҷумла хароҷоти давлатӣ ва бахши давлатии калон, инчунин дастгирии монополияҳои миллӣ; мубодилаи маҳдуди асъор барои монеъ шудан ба содироти сармояи миллӣ ва муҳимтар аз ҳама, муқаррар намудани қурби маъмурии асъор дар сатҳи паст хос буд.
Чунин модели навсозии иқтисодӣ (онро неокейнсгароӣ номидан мумкин аст, гарчанде ки он унсурҳои асосии меркантилизмро дар бар мегирифт) ба кишварҳои рӯ ба инкишоф ҳам муваффақият ва ҳам нокомӣ овард. Аз як тараф, онҳо тавонистанд ба саноатикунонии иқтисодиёти худ шурӯъ кунанд ва суръати рушди иқтисодиро баланд бардоранд, аз тарафи дигар, бисёре аз истеҳсолоти нав, ки ҳимоя карда мешуданд, рақобатпазирии суст доштанд ва дахолати шадиди давлатӣ "нокомии ҳукумат"- ро ба вуҷуд овард.
Аз нуқтаи назари назарияи институтсионалӣ, нокомии асосӣ афзоиши нокифояи моликияти хусусӣ (онро бахши давлатӣ "тасарруф" мекард) ва озодии агенти иқтисодӣ (ба он баста будани иқтисодиёт, монополия ва бюрократияи давлатӣ халал мерасонд) буд.