Муаллифон ба мувофиқа расиданд, ки захираҳои сайёра тамом мешаванд ва мақсад гузоштанд, ки ҳудуди афзоиши шумораи инсоният ва рушди иқтисодии онро дар шароити захираҳои устувори табиӣ муайян кунанд ва ба мувофиқа расиданд, ки мушкилоти ҷаҳонии муосири инсоният шарти ҳамкории мутақобилаи одамонро бо ҳамдигар барои идомаи ҳаёти тамаддуни инсонӣ дар сайёра тақозо мекунанд.
Дар айни замон, фаъолияти инсон аз доираи кишварҳо ва минтақаҳо хеле берун рафта, як қатор мушкилотро ба вуҷуд овард, ки ҳалли онҳоро танҳо бо кӯшиши муштарак пайдо ва амалӣ кардан мумкин аст.
Агар ҳадаф ягонагии одамон ва масъулияти тарафайн барои мавҷудияти тамаддуни инсонӣ ва сайёраи Замин бо тамоми сокинони он ба даст наояд, биосфера дар натиҷаи фишори аз ҳад зиёди антропогенӣ ба ҳолате мегузарад, ки ба тамаддуни инсоният ва сокинони сайёра хатари нобудшавӣ таҳдид мекунад.
Мушкилоти глобалӣ-ҳамбастагии одамон ва масъулияти умумӣ барои наслҳои оянда, ки ба масъалаҳои экологӣ ва иқтисодӣ дахл доранд, мураккаб буда, як қатор мушкилоти ба ҳам алоқамандро дар бар мегирад. Ба чунин мушкилот хатари бӯҳрони энергетикӣ дохил мешавад.
Мушкилоти дастрасии оби тоза, ки аз ҷониби ҳоҷагии коммуналӣ ва саноат ба миқдори азим истеъмол карда мешавад, ки ин тамоюл пайваста афзоиш меёбад.
Мушкилоти возеҳ ин аст, ки равандҳои табиӣ барои барқарор кардани миқдори оби тоза ба равандҳои антропогенӣ, ки инсоният ба онҳо таъсир мерасонад, мувофиқат намекунанд.
Сатҳи баланди шиддати мушкилоти норасоии оби тоза инчунин бо он шарҳ дода мешавад, ки дар ин соҳа ду ҷанба — захиравӣ ва экологӣ муттаҳид шудаанд.