Усулҳои иқтисодӣ-математикӣ (оморӣ) ба муайян кардани тамоюлҳо тавассути коркард ва таҳлили миқдори зиёди иттилооти миқдорӣ, ки бевосита бо омилҳои иқтисодӣ, истеҳсолӣ, технологӣ ва дигар омилҳое, ки вазъи иқтисодиёти миллӣ, ҳаракати захираҳои молиявии миллӣ, шуғл, савдо ва ғайраро ҳам дар давраи ҷорӣ ва ҳам дарозмуддат тавсиф мекунанд, асос ёфтаанд.
Усули аксиоматикӣ дар чунин ташкили дониш ифода меёбад, вақте ки як қатор изҳорот бе исбот қабул карда мешаванд ва тамоми дониши дигар аз онҳо бо қоидаҳои муайяни мантиқӣ бароварда мешавад.
Муқаррароте, ки бе далел қабул карда мешаванд, аксиомаҳо номида мешаванд ва дониши хулосавӣ дар шакли теоремаҳо, қонунҳо, муодилаҳо дарҷ мегардад.
Усули таърихии тадқиқот такрористеҳсоли падидаҳо ё оқибатҳоро дар пайдарпаии хронологии онҳо аз лаҳзаи пайдоиш то давраи муайян пешниҳод мекунад.
Афзалияти он таҳлили муфассали рӯйдодҳо мебошад, ки дар он шумо метавонед умумият, махсусият ва ягонагиро мушоҳида кунед.
Усули мантиқӣ ҳангоми ошкор кардани моҳияти мундариҷаи асосӣ ва марҳилаҳои рушди объект истифода мешавад. Дар ин ҷо диққат на ба ҷузъиёт, балки ба хосиятҳое, ки бо ёрии онҳо қонуниятҳои муҳимтарин, асосӣ ва тамоюли рушдро муайян кардан мумкин аст, ҷалб карда мешавад.
Усулҳои таърихӣ ва мантиқӣ бо ҳам алоқамандии зич доранд. Истифодаи ҳар яки онҳо дар алоҳидагӣ дар бораи мавзӯи таҳқиқот тасаввуроти ҳақиқӣ намедиҳад.
Ҳеҷ кадоме аз онҳоро афзалиятнок ҳисобидан мумкин нест ва истифодаи ҳарду усул беҳтар аст. Дар баробари ин, тадқиқоти таърихӣ ҳангоми таҳлили рушди худи объект комилан зарур ва афзалиятнок аст, аммо дар ҳолатҳое, ки вазифаи таҳлили паҳлуҳои асосӣ гузошта мешавад, бояд муносибати мантиқӣ бартарӣ дошта бошад.