Ҳамин тавр, усули абстраксияҳо ва фарзияҳо (усули абстрактӣ) имкон медиҳад, ки хусусияти умумии рушди падида омӯхта шавад ва дар бораи ояндаи интизорӣ (тавассути экстраполятсияи маълумот) фарзияҳо созад. Таҳлили нишондиҳандаҳои мушаххаси рушд имкон медиҳад, ки тасвири дақиқи ҳозира (усули индуктивӣ) ошкор карда шавад. Усули индуктивӣ аз вазъияти мушаххас бо мақсади муайян кардани вазъияти умумӣ бармеояд. Ҳангоми ин набояд суханони математики нобиға Анри Пуанкареро фаромӯш кард:
"Ҷамъоварии далелҳо то он дараҷа илм аст, ки тӯдаи сангҳо - хона бошад". Аз ин рӯ, қобилияти дуруст фаҳмидани далелҳо, қобилияти таҳлили объективии онҳо, аз ҷумла тавассути дигар усулҳо ва равишҳои илм зарур аст, ки танҳо дар он сурат метавон фарзияҳои асоснок сохт. Усули гипотетикӣ-дедуктивӣ имкон медиҳад, ки ба истиснои ҷузъиёт, барои ҳолатҳои комилан гуногун дар рушди иқтисоди ҷаҳонӣ нуктаҳои умумӣ пайдо карда шаванд. Дар ин ҳолат арзиши усули илмӣ бо дараҷаи воқеияти фарзияҳои он баҳо дода мешавад. Таносуби байни қулайнокии онҳо ва самаранокии натиҷаҳои муайяншуда муҳим аст.
Назарияи иқтисоди ҷаҳонӣ фарзияҳо, аксиомаҳо ва мушкилоти худро дорад. Фарзияҳои ӯ ба хусусиятҳои сохтори иқтисоди ҷаҳонӣ дар минтақаҳои гуногуни ҷаҳон, ки дар онҳо истеҳсолот, тақсимоти истеҳсолоти ҷаҳонӣ ва мубодилаи ҷаҳонии молҳо, хидматҳо ва дигар натиҷаҳои фаъолияти инсон ба амал меоянд, асос ёфтаанд. Усулҳои таърихӣ ва мантиқӣ ҳамеша усулҳои абстраксия ва гипотеза, ҳамчунин усулҳои дедуктивӣ ва индуктивиро ҳамроҳӣ мекунанд. Ин усулҳо ва равишҳои анъанавӣ бо усулҳои муосири иқтисодӣ-математикӣ (оморӣ) ва маҷмаавӣ (равишҳо), инчунин усулҳои ба ТИК асосёфта пурра карда мешаванд.