Аз назарияи Ҳантингтон метавон хулоса кард, ки ин кишварҳои калидӣ тамаддунҳоро роҳбарӣ мекунанд ё муддати тӯлонӣ роҳбарӣ кардаанд (дар ҳолатҳои Ҷопон ва Чин тамоми тамаддун аз як кишвар иборат аст) ва на танҳо қудратҳои сиёсӣ ва фарҳангӣ, балки қудратҳои иқтисодии онҳо низ мебошанд.
Хулосаи дигар ин аст, ки мустаҳкамӣ, устувории муносибатҳои иқтисодии байналмилалӣ ва дар дохили иттиҳодияҳои ҳамгироӣ аз он вобаста аст, ки онҳо ба як тамаддун ё тамаддунҳои гуногун тааллуқ доранд ва агар ба тамаддунҳои гуногун тааллуқ дошта бошанд, пас ин тамаддунҳо то чӣ андоза мувофиқанд (масалан, Хантингтон тамаддуни насрониро нисбат ба тамаддуни исломӣ ё ҷопонӣ ба ғарбӣ, ҳиндуӣ ва чинӣ дӯстонатар медонад). Ҳамгироии муваффақ дар дохили ИА асосан ба мансубияти қариб ҳамаи иштирокчиёни он ба як тамаддун асос ёфтааст (гарчанде ки як иштирокчии ҳозира — Юнон ва як иштирокчии оянда — Кипр ба тамаддуни насронӣ тааллуқ доранд, аммо онҳо хурданд ва тамаддуне, ки онҳо ба он тааллуқ доранд, бо ғарб хеле мувофиқ аст) ва ҳамгироӣ дар доираи НАФТА ва нақшаҳои тадриҷан васеъ кардани он ба тамоми Амрико боз ҳам ба мутобиқати ду тамаддуни масеҳӣ: ғарбӣ ва амрикои лотинӣ такя мекунанд. Тағйирёбии босуръати бисёр кишварҳои Осиёи Шарқӣ ва Ҷанубу Шарқӣ ба Чин ҳамчун шарики асосии иқтисодӣ на танҳо аз ҷониби қудрати босуръати иқтисодии Чин, балки аз он сабаб, ки дар як қатор ин кишварҳо гузаштаи иҷтимоию фарҳангии он (Вйетнам, Корея) бузург аст, дар баъзеи онҳо қисми зиёди ҳаёти иқтисодӣ дар дасти ақаллияти этникии чинӣ (Индонезия, Малайзия, Таиланд, Филиппин) буда, аҳолии баъзеи онҳо асосан аз чиниҳо (Сингапур, Тайван, Макао) иборат мебошад. Аз ин нуқтаи назар, Чин нисбат ба Ҷопон, ки тамаддуни бо Чин хеле мувофиқро дошта, ба мисли Чин робитаҳои иҷтимоию фарҳангӣ надорад, дар минтақа имконияти бештари қудрати пешбаранда шуданро дорад.