Ба афзалияти асосии меркантилизм метавон сиёсати дастгирии содиротро дохил кард, ки намояндагони он таҳия кардаанд, аммо он бо ҳимоятгарии фаъол ва дастгирии монополистони ватанӣ якҷоя шуд.
Назарияи бартариҳои мутлақ Аз як заминаи комилан дигар (дар муқоиса бо назарияи меркантилистӣ) назарияи бартариҳои мутлақ ба вуҷуд омад. Бунёдгари он, Адам Смит, боби аввали китоби машҳури худ "Таҳқиқот дар бораи табиат ва сабабҳои сарвати халқҳо" (1776)-ро бо суханоне оғоз мекунад, ки "пешрафт ва рушди бузургтарини қувваи истеҳсолии меҳнат ва ҳиссаи назарраси фарҳанг, маҳорат ва зиракӣ, ки бо он роҳнамоӣ ва замима карда мешавад, зоҳиран натиҷаи тақсимоти меҳнат аст" ва минбаъд ба хулосае меояд, ки "агар ягон кишвари хориҷӣ моро бо ягон мол бо нархи арзонтар аз нархе, ки мо худамон онро сохта метавонем, таъмин кунад, беҳтар аст, ки онро аз вай бар ивази қисми маҳсулоти меҳнати саноатии худамон дар соҳае, ки мо бартарӣ дорем, харем." (Смит А. Тадқиқот дар бораи табиат ва сабабҳои сарвати халқҳо. М., 1962, саҳ. 333.) Назарияи бартариҳои мутлақ мегӯяд, ки ба кишвар тавсия дода мешавад, ки молҳоеро ворид кунад, ки хароҷоти истеҳсолии онҳо нисбат ба кишварҳои хориҷӣ баландтар бошад ва молҳоеро содир кунад, ки хароҷоти истеҳсолии онҳо нисбат ба хориҷа камтар аст, яъне бартариҳои мутлақ мавҷуданд. Баръакси меркантилистҳо, А. Смит барои озодии рақобат дар дохили кишвар ва бозори ҷаҳонӣ баромад карда, ҳамақидаи принсипи дахолат накардани давлат ба иқтисодиёт (laissez-faire) — и мактаби иқтисодии физиократҳои Фаронса буд.