Ҳамчун воситаи рафъи оқибатҳои манфии дар боло зикршуда, баъзе сиёсатҳои умумӣ, алалхусус дар соҳаи рақобат ва ҳамбастагии иҷтимоию иқтисодӣ, сиёсати минтақавӣ ва шуғл бояд татбиқ ё тақвият дода шаванд.
Сатҳи олии раванди ҳамгироӣ, яъне иттиҳоди иқтисодӣ ва асъорӣ, бидуни бозори хуби дохилӣ, сиёсати умумии рақобат ва сиёсати иҷтимоию иқтисодӣ, ки тасҳеҳоти дурусти сохториро таъмин мекунад ва аз амиқ шудани фарқиятҳои минтақавӣ пешгирӣ мекунад, ба даст оварда намешавад. Ин марҳилаи ҳамгироии иқтисодӣ ҳамоҳангсозии сиёсати макроиқтисодиро талаб мекунад, ки ба маҳдуд кардани касри буҷети давлатӣ ва ҷилавгирӣ аз таваррум нигаронида шудааст. Дараҷаи мувофиқати фарзияҳои назариявӣ дар бораи "минтақаи оптималии асъор" ба таҷрибаи танҳо як гурӯҳи ҳамгироӣ дар иқтисоди ҷаҳонӣ, яъне Иттиҳоди Аврупо дохил шудааст.
Кишварҳои ҳамгирошуда бояд пеш аз ворид шудан ба ягон марҳилаи ҳамгироӣ баъзе шартҳои иқтисодӣ ва сиёсиро иҷро кунанд. Муҳимтарин аз онҳо бо "асосҳои иқтисодии" солими иқтисодиёти онҳо, рақобатпазирӣ ва қобилияти муқовимат ба оқибатҳои равандҳои таҷдиди сохтор алоқаманд аст. Агар фарқиятҳо дар рушди иқтисодии кишварҳои ҳамгирошуда ҳангоми ворид шудан ба марҳилаҳои баландтари ҳамгироӣ вуҷуд дошта бошанд, монеаҳое зоҳир мегарданд, ки метавонанд ба раванди бомуваффақияти ҳамгироӣ халал расонанд. Дар чунин ҳолатҳо бояд механизми ҷубронпулӣ барои шарикони заиф, яъне сиёсати иҷтимоию иқтисодӣ бо фондҳои махсуси молиявӣ ҷалб карда шавад.