истифодаи дук (дар Ворӯ онро чилик, урчуқ меноманд) ресмон ресида мешуд, ки аз шохи қӯчқори кӯҳӣ омода шудааст.
Занони ҳунарманди маҳаллӣ мегӯянд, ки бисёр чиликҳо, дар оила чанд насл хизмат мекунанд, тақрибан сад сол.
Пашми гӯсфандонро, ки аз пуст тарошида шудааст, низ васеъ истифода менамоянд. Аз пашми гӯсфандон намад, гилем – қоқма, ҷили асп, сагри пуш, даврӣ, пуштанг, баъзе вақт дастархон, миёнбанд барои асп, белок бо андозаи 2м бо ҳалқаҳои оҳанин аз ду тараф, мебофтанд. Пашми бузро барои омода намудани хурҷин, банд, ресмонҳои гуногун барои бастани бор дар болои ҳайвоноти боркаш ва дигар корҳои хоҷагӣ, истифода мекарданд.
Дар ин замина, бояд яке аз шеърҳои қадима “Дарахти Асурик” Вавилонское дерево) ба забони портӣ, ки бо хати паҳлавӣ навишт шудааст, ба ёд овард. Он ҳамчун баҳси миёни дарахти хурмо ва буз навишта шудааст, ки аз замонҳои қадима, даврони Ҳинду-Ориёӣ сарчашма мегирад.
Тавре ки медонед, буз аз манзалати худ таъриф карда чунин мегӯяд: аз ӯ хӯрок мепазанд, камарбанди бо марворид месозанд, машк, чарм барои табл, китобҳои дабирон, дафтарҳо ва рӯйхатҳо ..., пойафзол, либос, асбобҳои мусиқӣ, чанг, ғиҷак, табл, танбури чармин, тасма барои бастани зинҳо, ки дар болои онҳо Рустам ва Исфандиёр менишастанд, банд барои филҳо ва ... барои хачирҳо ва ғайра истифода мешуданд ва ғайра. Дар натиҷа, хурмо шарманда шуд.
Баъзе олимон дар баҳси тахайюлӣ мухолифати байни зардуштия ва эътиқодоти бутпарастонаи Ашшур ва Бобил, ҳаёти чорводорӣ ва ҳаёти кишоварзиро мебинанд. Аммо маънои ин шеър на дар бартарӣ ва шоистагии дарахти хурмо ва ё буз аст, балки дар ҳунармандӣ ва шоистагии онҳост, ки мардуми оддӣ меҳнатро ҳамчун асоси зиндагӣ эътироф ва эҳтиром мекунанд.1 ГИЛЕМБОФӢ.