Мирзоҳаёт фарзанд ва набераи таълимгирифтаи олим Мирзооёб буд, ки дар роҳи таълими маърифати омма сабки махсуси хешро доро буд. Бобои мо - писари онҳо Эшони домулло Мирзо ҳанӯз ҳангоми таҳсилашон дар мадрасаи Мири Араби Бухоро охирҳои асри XIX бо Эшони соҳибкаромат Халифа Сайиди Парронақӣ, ки асли ӯ низ самаркандист, ошноӣ дошт. Борҳо ба шогирдон аз волоияти донишу эҳтироми он кас дар Бухоро миёни олимону аҳли мударрисон нақл кардааст. Ҳазrati Домулло айни замон шарикдарси устод Айни, домулло Ҳикматулло ва шоир Нақибхон Тӯғрал ба шумор мерафт. Домулло Мирзо зеҳни бағоят тез дошта, воизи бебаҳо буду забони бурро, нерӯи қавии ҳофизаро доро буд. Ӯ баъди 13 соли таҳсил ба зодгоҳаш Ҳосиён баргашту мадраса кушод. Дар ҳалли мушкилоти хеш бо Эшони Алааспа машварат менамуд. Домулло Мирзо илми фиқҳ, риёзёт, фалсафаи илоҳиро ба дараҷаи аъло медонист, дар тафсири каломи Аллоҳ, таҳлили ашъори пурмӯҳтавои Бедилу Ҳофиз, Аттору Саной ва Мавлави истеъдоди волое дошт.

Эшони Домулло дар синни 27-солагӣ, яъне соли 1921 аз тарафи қазақҳои зархариди Инқилоби Сурх дар чорраҳои Ховалинг ваҳшиёна кушта мешавад.

Баъди инқилоб аҳли авлоди мо ба маконҳои мухталифи дохилу беруни марзи кишвар паноҳ ҷустанд. Молу мулк, заминҳои падарамонро базӯрӣ кашида гирифтанд, китобу дафтар, масҷиду мадрасаашро сӯзониданд, маҳв сохтанд. Аммо рӯҳи бузургон мадад карданду мо аз тобеъият озод шудем. Шукри даврони истиқлол, ки дину оини аҷдодӣ аз нав эҳьё мешаванд. Хуб аст, ки аз нав ба асолати хеш бармегардем ва