пироҳан дар ибтидои роҳи ҳақиқат зарур асту халос. Чун ишқи поки Илоҳӣ шуморо ба сӯи арши улвӣ, ба фазое, ки бемакону безамон асту дурахшу шаъшааи ҷамоли илоҳист, расонд, шумо бо он нур махлут мешавед, дигар ҳама гуна ҷомаҳо зиёдатианд, то ҳастии фонии моро ин либоси зоҳирӣ аз партави нури он Маъбуд паноҳ насозад.

ЧАШМАИ ЭШОНӢ

Муддатест, ки як мушкилоти мардум рӯҳи ӯро ором намегузорад, ҳар рӯз сухан аз ин дард меравад – дарди беобӣ. Қади дара сероб аст, аммо он маззаи талху ногувору нофорам дорад. Аз ким-куҷоҳои дур бошандагон пиёдаву савора оби ошомиданӣ мекашонанд.

Инак, ӯ дар баландие рӯ ба офтобнишин бо муриданаш нишаста, интизори намози асранд ва дар ин боб боз сухан ба миён омад. Ӯ ба поён ба кулбаҳои фақирона ва камшумори ҳамдеҳагонаш дида дӯхт. Хонаи бобои Собир, хонаи Абдусаттор, хонаи Мулло Калон ва Мулло Қодир...

Ягон шукӯҳу шаҳомате надорад кулбаҳои деҳ, ҳамеша орому сокит. Дар боргаҳ зане, дуртар мӯйсафеду кӯдаке кӯзаҳои об ба харҳо бор карда меоянд, сархаму хаста, гоҳ-гоҳе ба умед ҷониби масҷиди Ҳазрат як нигоҳ мекунанд. Нигоҳи имдод-ҷӯёна, хайрхоҳона, дарк менамояд соҳиби масҷид, дард