Сармир ба вай нигариста, ҷиддӣ мегуфт:
– Таманно!
– Лаббай!
– Аз куҷо омадӣ?
– Аз шаҳри Ҳорун.
– Чӣ овардӣ?
– Тухму собун...
– Таманно!
– Лаббай!
– Кай омадӣ?
– Бегоҳ.
– Чӣ овардӣ?
– Ҳино...
– Таманно!
– Лаббай!
– Натарсидӣ?
– Аз киҳо?
– Аз посбони сари роҳ.
– Омадам ман ба ҳаво...
– Таманно!
– Лаббай!
– Чӣ лозим ба ту ҳино?
– Мебандам ба дасту по.
– Кай мебандӣ?
– Вақти сабо...
– Таманно!
– Лаббай!
– Зоғ мақбул аст, ё занбўр?
– Зоғ...
Бачаҳои бозигар фавран овози зоғро тақлид мекарданд
ва ангуштони дасти росташонро минқор сохта, ба Таманно
паёпай нул мезаданд.
Дар рафти ҳуҷуми зоғҳо Таманно мекўшид, ки ягон касро дорад. Ниҳоят зоғе… масалан, Мурод ба даст афтида, дар
ҷои Таманно мегузашт.
Ва байни сармиру Мурод тақрибан чунин гуфтугў мешуд:
– Мурод!