Юнус ҳам ором менамуд. Чашмони андешаманду мўйлаби ғафсаш ба чеҳраи гандумгуни ў аҷаб таносуб доштанд.
Дар тан кўҳнаҷомаи алача, курта-эзори карбос, ба сар тоқии таҳҷоӣ ва дар пой муғиёнии бақувват, – вай бештар ба дарахтони саҳни ҳавлӣ нигоҳ мекард.
Усмон Азиз ба ҳар сеи онҳо тунд назар дўхта, истод-истоду якбора пеш омад ва дастаи қамчинро ба зери манаҳи Юнус бурда:
– Хўш... гап зан! – гуфт ба ҳавои тамасхур.
– Дирўз ҳамаашро шунида будӣ, – ҷавоб гардонд ў, худро дар кароҳат қадре пас кашидаву чонаашро аз дастаи тозиёна ҷудо карда.
– Дигар ҳасрат надорӣ?
– Не!
– Яъне ки гуноҳатро ба гардан мегирӣ?
– Кадом гуноҳамро?
Усмон Азиз дарғазаб хандид.
– Ҳа-а, албатта... мусичаи бегуноҳ ту! Сўфии соф ту! Шояд ин шариконат ҳам ягон гуноҳ надоранд...
– Ман сўфӣ нестам, лекин дилу ниятам аз кирдори ту сад маротиба софтар.
– Аз кадом кирдорам?
– Аз одамкушиат, зўровариат, бераҳмиат... Чӣ, худат намедонӣ?
– Медонам, нағз медонам. Инашро ҳам медонам, ки ҳар як корам дар қолаби шариат аст.
– Ман дина гуфта будам: агар ҳомиёни шариат ту ва ана он бузриши тамаъгар бошед, туф кардам ба тапутези шумо!
– Кофир, муртад! – на танҳо нўки асо, балки пошнаи кафши чўбинашро низ ба замин кўфта, дод зад мулло Салим.
– Забонатро каш, ҳаромӣ! – гуфт Усмон Азиз ва дар тамоми қувва ба сари рақибаш қамчин фуровард.
Юнус, аз таки тоқиаш ҳамоно хун таровида, як калавиду дандон ба дандон монда:
– Худат ҳаромӣ! – гуфт.
Усмон Азиз боз қамчин бардошт; ин дафъа зарбаи он ба китфи ў расид.