Алиқулу Расули гург аз ин ҳисоб берун. Ҳамин тавр ки бошад, барои чӣ, масалан, то нисфи шаб нею то офтобшинам мегўед?!
– Аввало барои он ки гашти рўз, аз рўи ваъда – худатон ҳам нағз медонед, – навбати работиҳо... Сониян, агар ғирромӣ накарда, ба чашми кас хок напошида, ҳалолу покиза танҳо ба токамон об гирем, ман бовар дорам, ки ягон боғи деҳа хушк намемонад.
– Работиҳо мўли мўлаш... то саҳар интизор шаванд, дунё намекўчидагист, – гуфт Холназар.
– Чӣ, боғи шумо боғу аз они работиҳо не?
– Даррав неш мезанед, а!
– Ҳамин об кушт моро, – зери лаб ғур-ғур кард Тоҳир, ки то ҳол мўйлаби ғулиашро тоб дода, вазнин ба сукут мерафт. – Юнучқаамон-ку маълум – заб-зард... Се-чор ҷўя памидор дорам, ҳеҷ не ки пазад.
– Оби сабил кам бошад, аз дасти ман чӣ меояд! Агар юнучқаи як шумо зард мешуд, ё памидори як шумо напухта мемонд, ба гап меарзид, – гуфт дар иллат мироб, қамчинашро аз соқи мўза берун оварда. – Худатон медонед, ки ду санг оби ин атроф сад тақсим мешавад.
– Рост мегўянд мироб. Ҳар чиз аз рўи будаш, – ба гап даромад Саидмўъмини пакана. – Юнучқа худаш чист?! Памидор чӣ?! Ин дафъа ангурамонро бе ҷанҷол об диҳем, давлати калон. Худо хоҳад, дафъаи дигар...
– Барои шумо юнучқа ҳеҷ чиз не, – сухани ўро бурид Тоҳир, нохост қаҳраш омада. – Памидор ҳам. Чунки шумо боғбони калхоз шудан боз аз ин чизҳо мудом таъминед.
– Аввал ба фаровези даҳонатон нигоҳ карда, баъд гап занед, мулло Тоҳир!
– Сухани ҳақ намефорад, а?
– Хайр, шуд, дилозорӣ фоида надорад – азоби об ба ҳама аён, – гуфт усто Қамчин, худро дар мобайни онҳо гирифта.
Пас ба мироб нигарист. – Аз паи кор шудан лозим. Ба ҳар кас ҷояшро таъин кунед, баромада равем.
– Ман пеш аз омадани шумо сиҳат фаҳмондам. Ҷои ҳама таъин, – гуфт мироб ва пушти гардан хорида, мулоим афзуд: – Аз ҷумла ҷои худатон...