Хар, гўшҳояш латтавор овезон, аз чашмони ғамнокаш об шорида, саги чўбхўрда барин гунаҳкор ба соҳибаш менигарист.
Пас аз каме Қурбон аз хаймаи Усмон Азиз берун шуда:
– Ҷалол! – гуён ба имову ишора ўро ҷеғ зад. Ва Ҷалол чойҷўшу дастархони пур аз гўшту кулча ва тухми пухтаву мавизи сиёҳро бардошта, рўболо давид.
– Зуд дигар шудӣ, а! – гуфт Қурбон, даме ки вай чун бод аз паҳлуяш мегузашт.
Ҷалол ба ҷониби ў як чашм песонда, чаққон ба хайма даромад. Ғуломвор таъзим карда, ба хоҷааш салом дод. Ва дастархонро кушода, нозу неъмати онро ҷо ба ҷо монда:
– Боз шир ҳаст, асал ҳаст, – гуфт. – Ҳозир меорам.
– Лозим не, – ба абрувони пайвасташ бештар гиреҳ андохт Усмон Азиз, – худатон хўред. – Сипас ҷомаашро, ки лўнда шуда, дар рўи гилем мехобид, чанг зада, кароҳатомез ба пушти болини паҳлуяш партофт. – Вай ҳамин ҷо?
– Кӣ? – нафаҳмид Ҷалол.
– Ҳалимбой!
– Ҳа-а, – гуфт ў ва аз ваҷоҳати Усмон Азиз ба тахтапушташ сардӣ давидаву кафи дастонаш арақ бароварда, базўр пурсид: – Чой резам?
– Худам панҷа дорам, – ғурунгид Усмон Азиз. – Ту рафта, ба он бандаи ношукр гўй, ки назди ман дарояд.
– Кӣ? – чашмонаш пир-пир парида, ба овози ларзон пурсид Ҷалол. Ва ҳамоно хаёл кард, ки қомати кўтоҳаш аз теғи нигоҳи Усмон Азиз боз ҳам кўтоҳтар мешавад. – Қурбон?
– Аҳмақ, – гуфт ў, чойҷўшро пештар кашида. – Ҳалимбойро ҷеғ зан! Аблаҳ набошӣ...
Ҷалол, даст ба рўи сина:
– Хуб, фаҳмидам, тавба кардам, – гўён тирвор аз хайма берун рафт.
– Бефаросат, ҳайвон, – гуфт аз қафо Усмон Азиз.
Вақте ки Ҳалимбой дар наздаш ҳозир шуд, вай дар дил ба одаму олам лаънатҳо хонда, беиштиҳо чою мавиз мехўрд.
– Гузаред, шинед.
Ҳалимбой такагии лойолудашро дар бари остона аз пой кашида, дар канори дастархон оҳиста зону зад. Усмон Азиз дар пиёлаи дигар чой рехт.