– ...Тарсатон камтар, – ба андак табассум давоми сухани ўро аз даҳонаш гирифт ҷавон. – Ҳамин тавр?
– Ёфтед, – хандид зан.
– Албатта... дар шаҳрҳои калон, дар ин шаҳраки шумо ҳам… – дастонашро ба ду тараф кушод ҷавон, – умуман дар ҷойҳои серодам касро барқ намезанад.
– Сабаб чӣ бошад?
– Намедонам.
Тундар наздик омада, гулдуроси он тирезаҳои ошхонаро ларзонд.
– Шумо то мондани борон… беҳтараш дар ҳамин ҷо баҳузур шинед, – гуфт занаки буфетдор, чашмонаш хумор, абрувони қаламкашидаашро тоб дода. – Чанд рўз пеш як одамро дар сари замини пахта барқ зад. Дуртар аз шипанги калхоз... Ман худам надидааму гапаш мўл шуд.
– Аҷаб, – китф барҳам кашид ҷавон.
– Шипанг ҳам месўзад. Вай дар қади раҳ... ҳоло мебинед.
– Аҷаб, – хаёлманд такрор кард ҷавон. – Ин хел ҳодиса бисёр кам рўй медиҳад.
– Воқиан, – гуфт зан ба истиғно ва аз чӣ буд, ки ҳамоно хомўш монд.
– Чӣ воқиан? – нафаҳмид ҷавон.
– Воқианаш ин ки... то куҷо сафар доред?
– Раҳам дур, – хандид ҷавон.
– То Душанбе?
– Бале.
– Агар медонистед, ки ба сайри шумо чӣ қадар ҳасад мебарам! – оҳ кашид зан. – Мани бечора аз саҳар то бегоҳ дар ҳамин ошхонаи бадбў. Ягон ҷо баромада наметавонам.
Дар димоғаш шамими атр, ҷавон ба синаҳои баланд ва дастони сафеди то соид урёни ў нигарист. Пас гўё нохост духтаракро ба хотир оварда, якбора тоб хўрд. Аммо...
Вай дар ошхона набуд.
Рафта буд вай.
– Ҳисоб кунед, – саросема гуфт ҷавон.
– Чиро? – аввал нафаҳмид буфетдор.
– Об, сигарета...
Ҷавон аз киса пул бароварда, болои пештахта партофт ва зуд кулоҳашро ба сар кашид.