– Кадом корам?
– Рўзе ки шунидам хонаро иваз карда, Маскав рафтаӣ, дилам тамоман аз ту монд. Як даҳан нагуфта, як зарра нафаҳмонда...
– Иваз карда бошам, чӣ зарар дорад? Духтарат калон шуда, эҳтимол хондан равад. Дар Маскав барин шаҳри бузург сарпаноҳи беминнат...
– ...Ман он рўз гашта ба ёд овардам, ки падарам нахустин моҳи хонадории мо дар ҳаққи ту гуфта буд: аз вай одамгарӣ намебарояд! Фақат як маротиба... вале сахт гуфта буд.
– Ҳар кӣ бошам, ман ҳам падар ном дорам. Ёфту тофтам фардо ба Гуландом насиб мекунад, на ба каси дигар.
– Ҳамон фардо кай?
– Аввал ҳимоя кунам...
– Беинсоф ту! Агар инсоф медоштӣ... Се сол боз ба вай ҳатто як куртача нахаридаӣ. Ман аз хонаат ғайр аз сарулибосам хас нагирифта будам.
– Гуфтам-ку: аввал рисолаамро ҳимоя кунам, корам ривоҷ ёбад, пулдор шавам.
– Ту аз ин гапҳои ман гумон набар, ки мо ягон тамаъ дорем. Не, ба мо аз ту ҳеҷ чиз лозим не! Тану ҷонамон сиҳат бошад, кифоя...
– Воқиан, вай дар куҷо?
– Кӣ?
– Гуландом.
– Дар хонаи амакам.
– Барои чӣ?
– Барои он ки ман фардо дар бемористон хоб мекунам.
– Ғам нахўр, ҳамааш дуруст мешавад. Ҳоло илми тиб хеле пеш рафтааст. Дардат ҷиддӣ?
– Гуфтам-ку: намедонам.
– Хайр... Тирезаро пўшам?
– Боз тиреза!
– О хунук мехўрӣ. Рангатро бин…
– Ту ин хонаро дар ёд дорӣ?
– Фаромўш накардаам.
– Ману ту қариб ду сол дар ҳамин ҷо зиндагӣ доштем.
Гуландом дар ҳамин хонаҳо пой баровард.