гоҳо ба суратат нигариста, зиқу зор мегуфт, ки падарам
дар куҷо, кай меояд. Аммо вақтҳои охир намепурсад.
– Дар хонаи амакам гуфтӣ…
– Аз ноилоҷӣ.
– Ту фардо воқиан дар бемористон хоб карданӣ?
– Бале.
– Афсўс, фурсат надорам, ки рафта Гуландомро бинам.
Аз деҳа баргардам, пас ана...
– Ба падарат салом расон. Мўйсафед одами нағз, дилсоф... Бародаратро ҳам пурс.
– Албатта.
– Баъзан онҳоро ба ёд оварда, худ аз худ шарм медорам.
– Ҳоло дар куҷо кор мекунӣ?
– Касбам ҳамон касб – меъморӣ. Вале дар муассисаи дигар, ба хона наздиктар. Барои Гуландом шуда... маҷбур аз
институт рафтам.
– Борон ганда гирифт.
– Нағз, меҳри падарамро ба хотир меорад, навозиши модарамро, айёми кўдакиамро...
– Хунук хўрдӣ?
– Не.
– Ман хунук хўрдам.
– Чой нўш.
– Дер шуд. Вақти хобат расидагист.
– Хобам парид.
– Ман ба як илтимос омадам. Аз худи Маскав...
– Хайр?
– Ба ман пул лозим.
– Пул?!
– Бале, ниҳоят зарур. Вагарна...
– Чанд сўм?
– Чанд сўме ки дода тавонӣ. Ҳазор сўм, ду ҳазор сўм...
– Ин қадар пулро чӣ мекунӣ?
– Мошин мехарам.
– Мошин? Гумон бурдам, ки шояд қарздор шудаӣ, ё рўзат
намегузарад.
– Як ҳамкорам дармонда, арзон фурўхтанӣ; мошини нав,
хушранг, бақувват. Кӣ медонад, ки боз кай ин хел фурсати муносиб даст медиҳад!