– Ман пули бисёр надорам. Ҳар чӣ аз раҳматӣ модарам мондааст...
– Чӣ қадаре ки бошад... Аз хирс мўе гуфтаанд.
– Ақалан мегуфтӣ, ки аз оҳу!
– Бубахш, дар омади гап... Ягон рўз бахтам тобад, ҳамаашро бармегардонам. Бе каму кост.
– Ғам нахўр, баргардондан ҳатмӣ не. Аммо... фақат ба як шарт медиҳам.
– Хуб, шартатро гўй.
– Ту маро осуда мегузорӣ.
– Яне... чӣ тавр осуда?
– Дигар ба ман рўбарў намешавӣ.
– Чӣ илоҷ... Пас ба воситаи почта мефиристам.
– Гуфтам-ку: зарур не. Ҳисоб кун, ки пули худат. Ҳозир...
ана, ҳаштсад сўм. Буду шудаш ҳамин. Агар боз медоштам, мошинатро ҳам худам харида медодам.
– Ташаккур! Лекин неш заданат...
– Бовар кун, неш назадаам. Аз таҳти дил гуфтам.
– Хайр, раҳмат... Ман акнун равам. Ту хаста шудӣ.
– Ҷои хоб дорӣ?
– Ҳа, як рафиқам дар хонааш интизор. Меоям гуфта будам. Алваъдаву дайн...
– Шартамонро фаромўш намекунӣ?
– Фаромўш кардан душвор. Вале... модом ки хоҳишат ҳамин аст...
– Шояд аввал чой менўшӣ? Ҳавои берун сард.
– Ташаккур, дер шуд.
– Ба падарат ҳатман салом расон.
– Мерасонам… Шарфи ман канӣ? Воқиан, дуруст мегўӣ:
берун хунук... Ташвиш накаш, ана… ёфтам. Дар остини палто будааст... Имрўз ба ҳар ҳол охирин рўзи тирамоҳ.
– Бале, охирин рўзи тирамоҳ! Эҳтимол барф борида, дунёро сафед мекунад.
– Ҳа-а, хосияти барф нағз... Хайр, саломат бош!
– Ҳозир, як дақиқа, ҳозир... Ана инро ҳам бигир. Рафту барои мошин пулат нарасад, лозим мешавад.
– Ин чӣ? Охир...