Ва дўстон боз танҳо мемонанд.
Ҳотамбек нон мешиканад.
– Кай омадӣ?
– Дина бегоҳӣ... – мегўяд Нозилҷон.
– Зану фарзандонатро ҳам овардӣ?
– Не, танҳо омадам. Вақтам танг буд – худо хоҳад, фардо баргаштаниам.
– Аз дидори модарат сер нашуда?
– Чӣ илоҷ! Кору бор, ташвиши рўзгор...
– Тобистон, баъде ки як ҳафта барин дар деҳа истода, бозпас рафтӣ, – пешонии фарохашро ба ангушти ишорат туктук мезанад Ҳотамбек, – ин акаат қариб мемурд.
– Узр мехоҳам, ҷўраҷон, ман дер шунидам. Лекин пурсида, аз ёру бародарон фаҳмидам, ки ҳарчи сиҳат ёфтаӣ. Пас осуда шудам.
– Як мўъҷиза буд ба по хестани ман. То ҳол боварам намеояд...
– Аввал аз шафоати худо донистан лозим. Баъд аз тоқати ҷону ҷигари худат…
– Гуфтанд ту ҳамон рўзҳо сафари хидматӣ доштаӣ.
– Бале, Кобул рафта будам.
– Дар ин муддат ягон чиз менавиштӣ, ё фақат кору бори давлат?..
– Кам-кам... Ку бинем, оқибат чӣ меояд ба кафлес.
– Агар менависӣ, иншооллоҳ, ҳосилаш хуб аст. Ту истеъдоди баланд дорӣ, дўстам. Росташро гўям, вақтҳои охир туро бисёр пазмон шудаам. Зуд-зуд аз модарат пурсида меистам, ки чӣ хату хабар ҳаст, занг мезанад ё не...
– Хуб, акнун ҳикоят кун, – чӣ тавр афтидӣ ба ин аҳвол?
– Баъд ту маро ба масхара нависӣ, а!
– Муносиб бошад, чаро не?!
Ҳотамбек, чеҳраи зардинааш шукуфон, даме сукут варзида, чунон ки нохост ба ягон амали хавфнок тасмим гирифтааст, айёрона мегўяд:
– Майлат, ба ту ҳамаашро нақл мекунам. Лекин... аввал табъи дил адаби ин занакро додан лозим.
– Яъне? – ҳайрон мешавад Нозилҷон.
– Ҳоло мефаҳмӣ, – хандон аз ҷой мехезад Ҳотамбек ва аз пушти кат як шиша арақи накушода оварда, масрур дар паҳлуяш мегузорад.