– Ҳаминакро дукаса фурў мебарем.
– О ин бисёр. Баъд... оё мумкин аст ба ту? Ҳарорат дорӣ...
– Аз рўзе ки ба он фалокат гирифтор шудам, занак нўшиданро қатъиян манъ кард. Вай ҳатто аз гапгузаронӣ намегардад. Аммо акаат, рафту харҷаш аз кисаи дигарон бошад, баъзан менўшад кам-кам.
– Аз янга пинҳонӣ албатта?
– Чӣ илоҷ! – сараш андак хам, сард оҳ мекашад Ҳотамбек. – Агар не, дар бало мемонам.
– Ҳар чӣ бошад, зиёд аст вай. Ана ҳаминаш кифоя, – шишаи кушодаро нишон медиҳад Нозилҷон.
– Не, дўстам. Модоме менўшем, аз табаррукаш менўшем.
Худат-ку нағз медонӣ: аз Исматулло дар зимистон ҳатто барф рўёнда намешавад. Эҳа-аа...
– Воқиан, чӣ ҳол дорад шон?
– Гаштааст бе дарду ғам. Дунёро об барад ҳам, мижааш хам намехўрад. Саҳар як сари қадам омада буд. Ин Шералӣ, – ногаҳон лақаби навъи шиша, ки онро аз номи ҳофизи гарданаш бисёр дарози Ўзбакистон гирифтаанд, ба ёдаш расида, механдад Ҳотамбек, – аз ҳиммати Исматуллоҷон, аз пули бедардимиёни дўсти бачагии худамон. Яъне табаррук!
– Беморбинии баарақ, а? – низ механдад Нозилҷон.
– Ҳа-а, бачамард дар кисаи даруни борониаш овард. Чашми янгаатро, ки қаравул меистод, намедонам чӣ хел реб дода, сари вақт дар пушти кат монда рафт. Ё чӣ бало, аз омадани ту хабар дошт?! Дар ҳар сурат одам аз насибааш рўй намегардонад...
– Хабар дошт албатта. Саҳарӣ, зоғи сиёҳ нулашро наолуда, ба ман занг зада буд... Хайр, кушо акнун, – маҷбур гардан мефурорад Нозилҷон.
– Ҳай муғамбир аст ин ҷўраамон. Як даҳан нагуфт-э!
...Ниҳоят, баъде ки хўрдаву нўшида, шишаро холӣ карданд, Ҳотамбек даҳони онро маҳкам мепўшад ва бурда ба эҳтиёт боз дар ҷояш, дар пушти хамон кати пастак мемонад.
Пас дангал мепурсад:
– Ту қиссаи аз нав зинда шудани маро дар ҳақиқат шунидан мехоҳӣ, ё аз раҳи адаб... яъне дар омади гап гуфтӣ?