– Кӣ ҳамон дигар кас?
– Фарқаш чӣ, – гўё ба вай одат шуда бошад, Мансур аввал даст афшонда, баъд тўрхалтаи пур аз себҳои калон-калони сурх ва ҷомаи падараш ба Андрей пўшондаро бардошта, аз поғундаҳои сангини айвони баланд поин фуромад.
Аз қафои ў ва дўсташ ҳама аҳли оила қатор шуда, сўи дарвоза рафтанд.
Собиқ ҳамсояи муйсафед Зафарбек низ...
– Шуморо ман бурда мемонам, – гуфт вай ба забони русӣ.
Андрей, дар китф кўлбор, сари андак каммўяш луч, ба чеҳраи дар офтоб қариб ҷигаррангшудаи ў сабук назар афканда, ба маънии «ихтиёр...» абрувони пайвасташро қадре боло кашид.
– Лекин... ба шарте ки шарм надоред. Мошини ман фасон не – «Запарожетс»!
– Медонам, – якбора хурсанд шуда, сухани ўро аз даҳонаш гирифт Мансур. – Мо, шаҳриҳо, ба қавли шумо одамони мураккаб бошем ҳам, ба мошини фасон сахт одат накардаем.
– Боз беҳтар! Ана... марҳамат, рафтем.
Вай бори онҳоро дар боғоҷмонак гузошта, дари мошинашро, ки наппа-нав ва озода буд, ба эҳтиром ва бисёр хоксорона аз ду тараф кушод.
Ба ҳама гарму нарм хайрухуш карда, аввал дўсташ ва пас Мансур аз нишастгоҳи қафо ҷой гирифтанд.
– Ҳамон муҳиммат чӣ буд? – пурсид мўйсафед, вақте ки Зафарбек мошинро ба кор андохта, даст ба чанбари фармон мебурд.
– Имсол, чашм расидагӣ барин, ангури боғамон маза надорад, бобо, – хок задааст.
– Мўл об монда будӣ?
– Мўл ҳам нею намедонам барои чӣ... Хайр, бегоҳ омада маслиҳат мегирам, ё пагоҳ... Аввал инҳоро ба манзил расонам.
– Ҳазор раҳмат ба ту! Асло мўҳтоҷӣ набинӣ, – дар ҳаяҷон гуфт мўйсафед, Ва ба онҳо сафари бехатар хоста, дуои нек кард; сидқан даст ба рўй кашид...
Мошин дар ҳаракат омад.
Ҳангоме ки деҳа қафо монд: