– Ҳеҷ набошад, хабар медод, ки рафта наметавонад.
– Бача нашав. Ҳоло вақти муҳокимаи вай не...
Андрей суханашро ба охир нарасонда, ҳамон писари калони мўйсафед ба рўи Мансур маънидор як назар афканду тохта аз ҷой хест.
– Рост мегўяд, нағзаш… зудтар раҳакӣ шавед.
Ҳамин дам аз кўча овози мошин баромад ва пас аз фурсате дар пушти дарвоза матораш хомўш гардид.
Лекин ба ҳавлӣ каси дигар...
Собиқ ҳамсояи мўйсафед Зафарбек даромада, ба ҳама ҳолпурсӣ кард.
Ў ҷавони тахмин биступанҷсола буда, қатори аксарият дар савхоз тамоку мепарварид, коргари пешқадам ҳисоб меёфт. Дастони бақувваташ шахшўл; худаш на бадафт, на зебо, фурўтан, қоматаш баланд...
– Ба як муҳим наздатон омадам, бобо, – фаҳмонд вай ба мўйсафед.
– Хуш омадӣ!
– Токамон...
Инро гуфту ҳамоно хомўш монд.
Аз оҳиста хам шуда, кўлборашро бардоштани Андрей хомўш монд.
Ва дар ҳайрат ба Мансур рўй овард.
– Меравед?
– Ҳа-а...
– Ин қадар тез?
– Ташвиши зиндагӣ, кору бор...
– Ба чӣ меравед?
– Пиёда... Аз маркази ноҳия ягон мошин мегирем.
– Шумо, шаҳриҳо, аҷаб одамони мураккаб. Ё баръакс...
– Барои чӣ ин хел фикр мекунед?
– Барои он ки мағрур гўям, мағрур нестед, сода ё сахт шармин ҳам нестед. Умуман шуморо фаҳмидан душвор.
– То ин дараҷа набудагист.
– Пас чаро як даҳан нафаҳмондед, ки мошин лозим?
– Дигар кас моро дилпур карда буд. Ҳоло бинед, аз афти кор... дер мондем.