– Рез боз якта!
Ва мешуд, ки миҷози дигаре яқин тарафи майфурўшро гирифта, мегуфт:
– Ман аз ҳамон шароб нўшида будам. Нағз буд.
– Ман чӣ, нанўшидаам?
– Пас чаро тўҳмат мекунӣ?
– Росташро гуфтам: нағз набуд.
– Гапашро бинанд!
– Чӣ, хуш наомад?
– Хуш омад ё не, ман ба ту нишон медиҳам!
– Хайр, бас акнун ҷанҷол, – ноилоҷ ба мобайн медаромад майфурўш.
Ва ҳамоне ки гарм тарафи ўро гирифта буд, баъд аз қадре хомўшӣ оҳиста мегуфт:
– Ба ман як стакан рез, ҷўра. Қарз... Ҳоло пулам нест.
– Ту бе ин ҳам қарздорӣ, – ба хаёл мерафт майфурўш.
– Рез, ҷўраҷон, рез. Гурехта намеравам, меорам.
– Аввал биёр.
– Гуфтам-ку: меорам.
– Як ҳафта боз дусад сўм қарздорӣ.
– Медонам.
– Биёр... баъд мерезам.
– Ҳоло кисаам холӣ, лекин сарам торс мекафад. Бандаи мусулмон бошӣ, рез. Дар байни ду-се рўз ҳамаашро якҷоя оварда медиҳам.
– Хайр, – дигар истодагарӣ карда натавониста, розӣ мешуд майфурўш.
– Ана барои чӣ тарафашро мегирифтаӣ, – ғурунгос мезад ҳамоне ки аз дирўза шароб қонеъ набуд.
– Чӣ гуфтӣ? – стакан дар даст, гўшашро сих мекард миҷози дигар.
– Ҳеҷ... – тамасхуромез механдид аввалӣ.
– Наход?!
– Гуфтам, ки пулат бошад, хўр.
– Ту худатро дон. Вагарна сиву ду дандонатро ба ҳалқат мефиристам.
– Ку биё. Биё...
– Бас ҷанҷол! – ин дафъа то ҳадде ғазаболуд ва қатъӣ ба миён медаромад майфурўш.