– Чӣ илоҷ, саратон... – мегуфт дар ҷавоб майфурўш.
– Берун хумдон барин.
– Ҳа, хумдон...
– Ин ҷо ҳам гарм.
– Ана бодбезак...
– Вай бод не, хок мебезад.
– Нафаҳмидам...
– Албатта намефаҳмӣ!
– Тавба...
– Ҳамааш фиреб, найранг!
– Бисёр налақ...
Мешуд, ки як нафар стаканашро холӣ кардан пас чеҳрааш кушода шуда, ба хушҳолӣ ва табассум баён медошт:
– Шаробат имрўз бад не-ку!
– Ҳа, шароби Шаҳринав, – ҷавоб мегардонд майфурўш.
– Ин хел бошад, ҳама вақт аз Шаҳринав биёр.
– Кўшиш мекунем...
– Рез боз якта.
– Ба ҷон!
– Лекин дирўзааш маза надошт.
– Ба ман вобаста не...
– Ту ҳам ҳаракат кун.
– Ман кистам?
– Майфурўш, – механдид миҷоз.
– Ёфтӣ, фақат майфурўш.
– Хайр?
– Ҳар чӣ хўҷаин биёрад, ҳамонро мефурўшам...
– Худат хўҷаин шав.
– Эҳа, то ман хўҷаин мешавам, ки думи шутур ба замин
мерасад.
– Ба ҳар ҳол дирўза шаробат бемаза буд. Оби холӣ буд.
– Надонам...
– Донистан беҳтар.
– Дуруст.
– Ман дирўз чанд стакан нўшидам?
– Панҷ...
– Аммо ягон зарра кайф надод.
– Албатта, ту одами бақувватӣ...