– Ба-але.
– Ха-айр... – гуфт хаёлманд Сиёҳчарда. – Ошаш шавад ҳамон ду ҳазор!
– Ин гапи дигар.
– Бечора Латиф! Се фарзанд дорад...
– Ҳа, ба вай мушкил.
– Аксарият дар чунин аҳвол...
– Рафту ягон кор ёбам, намедонам ба ин пои ланг чӣ тавр аз ўҳдааш мебароям, – гуфт пас аз муддате хомўшӣ Миёнақад. – Тавба...
– Дардаш сахт? – пурсид Сиёҳчарда.
– Ҳа, то ҳол азобам кам не. Як ба чашми худат бин.
Вай инро гуфту почаи шимашро то худи рон бардошта, пояшро нишон дод. Сиёҳчарда, назараш ба он афтидан баробар, сарашро қапида, гуфт:
– Ваҳ, хонасўхтаҳо-э!
Зонуи Миёнақад ба қадри як ҳандалак варам оварда, пояш қариб то ба соқ кабуду сиёҳ буд.
– Ту гумон доштӣ ман воҳима мекунам?
– Даҳшат!
– Ин баъди хеле нағз шудан. Рўзҳои аввал айнан гуппиро мемонд.
– Алҳазар! – калла ҷунбонд Сиёҳчарда. – Воқиан, ҳамон бегоҳ дар чунин аҳвол чӣ хел расидӣ ба хонаат?
– Одамони нек ёрдам карданд, – гуфт Миёнақад, почаи шимашро фуроварда. – Шукр, ки на ҳар раҳгузар саг барин ба кас дармеафтад.
– Як ба духтур нишон деҳ, ошно. Мабодо оқибаташ бад шавад...
– Ба кадом пул? Ҳатто барои дидан ҳам пул мегиранд табибони имрўза!
– Ҷонат азиз бошад, илоҷашро ёб.
– Ҷони ҳар инсон албатта ба худаш азиз. Лекин ман ҳоло чӣ илоҷ меёбам? Ба чилу панҷ даромада, чандин сол дар сохтмонҳои калон-калон заҳмат кашида, акнун нони хўрдан надораму... Аҷаб замона шуд, касе ба доди касе намерасад.
Масалан, ман аз ту як-ду ҳазор сўм қарз пурсам, бе миннат медиҳӣ?