– Ман кай аз гапам гаштаам?
– Аҷаб, ба ин ҳам шароб гирифта деҳ, ҳам пул ёфта деҳ, – ба оҳанги ҳазл ғур-ғур кард Сиёҳчарда.
– Модом ки ба қавли худат одами раҳмдилӣ, то охир раҳмдил бош, – хандид Миёнақад.
– Хайр, шуд, кифоя, – гўё бардурўғ ҷигот андохт Сиёҳчарда. Ва ба он дусад сўме ки ҳоло дар рўи миз гузошта буд, се варақи дигар зам карда, ба дасти вай қапонд. – Акнун менўшӣ?
– Кушад ҳам...
– Бало ту! Шерпанҷаҳо беҳуда начаспидаанд ба ту!
– Эҳтимол, – ба дард хандид Миёнақад.
Онҳо нўшида, боз сигарета даргиронданд. Майфурўш ҳоло танҳо монда, радио мешунид, – инак хир-хир намекард вай. Бодбезак гоҳо садои гўшхарош бароварда, беист фирфир дошт, – шамол медод вай. Он мард ва ду нафар зане ки дар атрофи мизи дигар менишастанд, акнун нанўшанд ҳам, аз хурсандиашон маълум буд, – хотирҷамъанд, хестан намехоҳанд. Ба майли хотир сигарета мекашиданд онҳо, базла мегуфтанд, чақ-чақ мекарданд.
– Латифро надидаӣ?
– Кадом Латиф? – аз ин суоли ногаҳон як ҷунбида, абрувонашро мутаҳайир боло кашид Миёнақад.
– Латифи ҳамсинфат... – бетоқат фаҳмонд Сиёҳчарда.
– Ба вай чӣ кор дорӣ?
– Камаш бист рўз боз намебинам чилдурўғро!
– Чаро чилдурўғ будааст?
– Барои он ки қарз гирифту барнамегардонад.
– Чанд сўм?
– Ду ҳазор...
– Кирои тавиш не-ку?
– Ҳар чӣ бошад, пул аст.
– Ҳай мумсикӣ!
– Мумсикам ё не... бинам – пўсташро меканам.
– Дар дашти қазоқ?
– Яъне чӣ?
– Вай ба як рафиқамон мардикорӣ рафт.
– Қазоқистон?