Диле, ки ҷўшу сафояш чу субҳи кишвари ман,
Балоғати ту намудам ҷаҳоннамову кабир.
Чӣ вусъате, ки ҷаҳон дар замири он гунҷад
Зи меҳри ту шуда ҳампои меҳри оламгир.

Саҳар паёми навин дод, офтоб омад,
Вазид дар дили ман ҳам насими субҳи сухан.
Зи рўи шамсу табиат, саҳар сухан чидам,
Таҷассуми дили худро бубин ба ҳадяи ман.
ҚАЛАМ

Эй қалам, аз васфи дастони пурэҳсон менавис,
Аз талотумҳои дилҳои хурўшон менавис.

Дар қаламдони хамўшӣ то ба кай монӣ хамўш?
Нуктаҳои ҳикмати соҳибхаёлон менавис.

Гар сарат бубрида гардад, эй қалам, шав тезтар,
Ошкоро гар кашӣ ташвиш, пинҳон менавис.

Бар забон ояд зи пинҳон сўхтанҳо сўзи дил,
К-аз муҳаббат ҳарфҳо бар сафҳаи ҷон менавис.

Ҳайрати эъҷоз омад, во тилисми Зўҳра шуд,
Мўшикофиҳои зеҳни аҳли ирфон менавис.

Аз ҳунармандии соқӣ, аз шукуфтанҳои ёр,
Аз вафои ишқи ёрони қадрдон менавис.

Чашми ҷоду пурфану хунхорҳо гуфтан бас аст,
Аз нигоҳи гарму аз лабҳои хандон менавис.

Васфи маҳрўён, хиромонсарвҳо аз ҳад гузашт,
Аз барои шавқи ҷонҳои муҳиббон менавис.

Оламе пур гашта аз ташбеҳу тавсифҳои нав,
Офаринишҳои даврон дидаву он менавис.

Захми мижгон аз камони абрў чандон хўрдаам,
Сер аз ҷон гашта, Боқӣ, як дам ин сон менавис.