Аммо падар мушаввашу дар изтироб буд,
Як сў балои ойину як сў ғами писар.
Гар оварад ба хонааш марди табибро,
Он гаҳ зи амри қисмати яздон кунад гузар.

Дар байни фикрҳои мухолиф ба ҳамдигар
Меҷуст дар кашокаши айём чораҳо.
Шуд борҳо дучор ба васвос, лек ақл
Будаш даруни зулмати асрор раҳнамо.

Чун нури барқ меҳри писар шуд варо ба сар,
Охир миёни пардаи шаб рафт бегумон.
То оварад ҳакими дилогоҳи раҳгузар,
Тақдирро дигар бикунад аз қудуми он.
Фасли баҳор буд.

Омад ҳаким чораву тадбир кард пас
Дастам гирифту гуфт: «Хорошо!». Ба ёд монд.
Як умр ин калима чу рамзи наҷотбахш,
Дар қалби ман шарораи уммедҳо расонд.
Фасли баҳор буд.

Дар партави саҳаргаҳи фардои хештан
Гоҳе ба сар фитода, гаҳе хестам зи ҷо.
Чун оби ҷў дамидаму берун шудам зи ҷў,
Будам ба ҷустуҷўи ҳамон дасти бериё.
Фасли баҳор буд.

Охир даруни оташу хун, ҷанги вопасин
Баҳри ҳаёти тозаву озодию виқор,
Дастам гирифт боз ҳамон дасти чорасоз,
Додам ҷаҳони тозаву сарсабзии баҳор.
Ин навбаҳор буд.