БА ТУ

Ту медонӣ, ки умри одамӣ ҳам фаслҳо дорад,
Ки ҳар як рангу бўе аз пайи нашъунамо дорад,
Ҷавонӣ чун баҳорон асту субҳи дилкушо дорад,
Гулу булбул, насиму займарон, барқу зиё дорад.

Агар огоҳ аз асрори эъҷози баҳоронӣ,
Яқин дар ҷастухези навҷавонӣ дар намемонӣ.

Ба ҳар як нақши барги сабз маъное ниҳон бошад,
Сабақомўз аз кайфияти фасли хазон бошад,
Чунин бошад мароми зиндагонӣ, то ҷаҳон бошад,
Ҷавонӣ бо ҳунар оғози умри ҷовидон бошад.

Ба ҳар шай боз бинмо чашми ибрат, розаш ифшо кун,
Далери ҷустуҷў мебошу ҳалли ҳар муаммо кун!

Ба тобистони умри хеш хуршеди мунаввар шав,
Гаҳе сўзу гаҳе созу ба ҳастӣ файзгустар шав,
Зи авҷи безаволӣ аз саховат заррапарвар шав,
Ҳароратбахши дилҳо бошу бо дилҳо баробар шав.

Фурўғи шамс дар айёми тобистон фаровон аст,
Аз ин рў обутоби зиндагӣ дар умри инсон аст.

Ба дастурхони пур аз нозу неъмат тирамоҳ ояд,
Сарафрозии ҳар нахл аз хамии шохи ў бояд,
Ба ҳар як мева рангу лаззати хуршед мешояд,
Табиат дар бисоташ ҳар чӣ дорад, ҷилва бинмояд.

Ту дар даври камолат ҳар қадар афзун самар бахшӣ,
Фараҳ бар толибони роҳи фардои башар бахшӣ.