ПАЙМОН КАРДААМ

Баҳри ҳифзат, дилбаро, ман аҳду паймон кардаам,
Истилогарро аз ин кишвар гурезон кардаам.

Аз ҳамон рўзе, ки фармонат гирифтам, то кунун
Даста-даста хасмро маҷрўҳу беҷон кардаам.

Дар дабистони муҳаббат хондаам дарси вафо,
Ишқи покатро чу дил дар сина пинҳон кардаам.

Кай диҳам бар душманонат фурсат андар корзор,
Хуни онҳоро, ки ман ҷорӣ ба майдон кардаам.

Содиқам дар ваъда, то ҷон дар бадан бошад маро,
Ҷону танро ман фидои роҳи ҷонон кардаам.

Гар шавам қурбон бароят, ин шараф бошад маро,
То бидонад ҳар касе иҷрои паймон кардаам.
ДУШАНБЕ

Чӣ хушо, ки гулшани мо на хазон, на хор дорад,
Чаманест сабзу хуррам, ҳама дам баҳор дорад.

Зи насими форамаш дил ба даруни сина рақсон,
Ба канори шаҳру саҳро гулу гулъузор дорад.

Зи ҷамоли гулрухонаш маҳи нав кашад хиҷолат,
Зи камоли офаринаш Ватан ифтихор дорад.

Дами субҳ муждаи нав ба ту ҳар нафас расонад,
Гаҳе аз зафар бихонад, гаҳе машқи тор дорад.

Чӣ аҷаб дарахтҳояш, гули нури байни баргон,
Ба сари бутони тоҷик чу гуҳар нисор дорад.

На садои сўзу булбул зи фироқи орази гул,
Бирасонад ў ба шодӣ, ки зи ғусса ор дорад.