ГУЛ

Гуле, ки дар сари минбар ба дасти ман додӣ,
Сарои анҷуман аз бўи ў муаттар шуд,
Ниҳода реша ба дил то абад ту дар ёдӣ,
Гуле, ки ошиқи печони ҳар ду кишвар шуд.

Гуле, ки дар назарам ҳар саҳар чу ғунчаи тар,
Ба рангу бўи тару тоза чеҳра бикшояд,
Ба умри хеш надидам гуле аз он хуштар,
Чаро, ки з-ў ба табассум рухи ту бинмояд.

Гуле, ки аз нигаҳаш хонаам мунаввар шуд,
Ба завқи хандаву лабханди кўдакон печид,
Ба ҷилва дар нигаҳам чун рухи Санавбар шуд,
Чу меҳри беғаму софе ба рўҳу ҷон печид.

Гуле ки ранг зи гулзори анҷуман чида,
Ба мавҷи оташи меҳрат шудаст дар табу тоб,
Гуле ки маҷмари илҳоми банда гардида,
Ба ёди субҳ зи чашмам рабуда нашъаи хоб.

Гуле, ки ҳар варақаш нонавишта як шеър аст,
Ба сеҳри табъ дар он бастаи зи нақшу нигор,
Ба лутфу ҷўши назокат бурун зи таҳрир аст,
Надида чашми касе то кунун гули бехор.

Гулест, олиҳаи назм карда тақдирам,
Ҳамеша сархати шеъру сари сабад бошад,
Зи хоки ман бидамад, бишкуфад пас аз маргам,
Ба рўи турбати ман меҳри дўстӣ пошад.