Ба худаш чой рехт. Саросема нашуда, чои гармро пуфпуфкунон пиёларо холӣ кард.
Гумон мекардам, ки агар боз як дақиқаи дигар гап назада нишинад, дилам торс мекафад.
Аммо ӯ бо оҳистагӣ, шитоб накарда, пиёларо боз аз чой пур намуда, ба ман дароз кард. Ман пиёларо гирифта бо як иштиҳои тамом ба лабам бурда будам, ки дар охир кафид.
– Турфа шогирде, ки дар ҳайрат кунад устодро! – маро як қад парронда гуфт ӯ бо як навъ хандаи шикоятомез. – Қандатона хӯред, ҷиянам, қандатона хӯред!.. Моро ба як нӯл задед, қоил мо!
Боз хеле вақт хомӯш шуда монду баъд бо оҳанги дигар, бо оҳанги ҷиддии дурушт гуфт:
– Ту тағотро чи фаҳмидӣ, Ҳасан? Дониста бош, ба гӯшат ҳалқа карда овез, ки маро фиреб медодагӣ одам ҳоло аз шиками модараш зоида нашудааст! Хандиданба ёзидӣ-дия! А? Тағот рӯзи мурданаша намедонаду халос, набошад дар таги замин мор ҷунбад – мефаҳмад! Ман ба ту роҳ нишон диҳам, пул диҳам, ки ризқу рӯзиатро ёфта хӯр, ту ба ҷои раҳмат маро аллонӣ-а? Тушбераро хом шумурдӣ, бача! – баъд якбора овозашро паст карда, фармон дод:
– Ин ҷо те пула! Канӣ!
Ман даст ба бағал дароварда, пулҳоро як қабза кардаму ба пеши ӯ партофтам.
Тағоиям пулро гирифта ба кисааш андохту нохост ханда кард.
– Ҳа, устокор! – гуфт ӯ.
Ман бо ҳайрати беандоза ҳис кардам, ки дар овози ӯ дар баробари коҳишу сарзаниш як оҳанги таҳсинкоронае ҳам садо дод.
...Бовариам намеомад, ки аз Абдулатиф-тағо ин хел осон халос хӯрдам, вале ӯ на дар пеши модарам гуноҳи маро ошкор кард (ки ман хусусан аз ҳамин метарсидам), на ягон маротиба ин кори маро ба хотир оварда таъна кард. Баръакс, баъди ин воқеа ӯ маро гӯё бештар дӯст медоштагӣ, бештар ҳурмат мекардагӣ шуд. Ҳатто, баъзан