Амакмуллотон ҷавоб медиҳанд. Аз болойи Бухоро ду бор гузаштанд, вале Фаришта надид. Хобаш бурд. Худи Америка рафтанд, баъд бедор шуд. Дар бозгашт, агар пинак наравад, таги пояшро нишон дода, мепурсид:
– Саидмурод, дар куҷоем?
– Дар Гермон, паноҳгоҳам!
– Обод шудааст. Одамонаш оқил шудаанд, аз афташ…
– Саидмурод, ба куҷо расидем?
– Ба Русия, паноҳгоҳам!
– Бовар намекунам! Кай ба ин ободиҳо расид?!
Ҳамин хел омаданду омаданд, парерӯз ба Бухоро расиданд. Фаришта ба замин нигоҳ кард, вале савол надод.
Таппӣ бо кафи дасташ ба китфи Саидмурод зад:
– Шинохтам ин ҷоро, Саидмурод. Ин ҷо Бухорост. Дар рӯзи офаридан ба ҳамин ҳол буд, ҳоло ҳам дар ҳамон ҳол.
Ҳеҷ тағйир наёфтааст.
Саидмурод шод шуд:
– Дарди ман ҳамин, ки тағйир намеёбад. Тағйир додан даркор. Акнун ҳамаи умедамон ба худатон. Аз дасти худамон наомад, рӯ ба Шумо овардем.
– Мо тағйир намедиҳем. Мо тавсия медиҳем. Роҳашро ёфтану ақл давонидану обод карданаш ба дасти худатон.
– Ба дасти худамон не, ба дасти муллоҳо. Даст ёзонем, онҳо бо қарори амиру вазирашон дастамонро мебуранд…
Ва Бибисоҷида «бечора амакмуллотон» гуфту дастаи чилим дар даст, хобаш бурд.
Ва ҳамон шаб дар сӯҳбат бо аҳли гузар ва рӯзи дигар дар масҷиди Говкушон, Қурбонмуроди муфтӣ ваъз гуфт, ва Саидмуроди қушбегиро бо некӣ ёд кард ва фатво дод, ки «вай шаҳид аст, ва ҷояш дар арши аълост; ӯ медонист, ва мову шумо бояд бидонем, ки аз шариат фақат ном боқӣ мондааст ва ҳар коре, ки имрӯз аз номи шариат мекунанд, дар асл хилофи шариат аст. Имрӯз мо ба шариат не, ба шаррият рӯ овардаем. Биёед, биомӯзем ва ҷаҳду ҷадал бикунем, ки дар рӯзгор ва дар муомила бо бародарони аҳли ислом, ҳамеша аз зумраи ходимони дину диёнат бошем, на аз ҷумлаи ғуломони хурофоту шайтанат. Аз шариъат дифоъ бикунед! Ба ҳимояи шариат бархезед!