Соли 1472 Леонардо таҳсилро дар назди Верокко ба анҷом расонд ва ба рӯйхати коргоҳи рассомони флорентӣ шомил гашт. Аммо шавқу завқи ӯ танҳо бо суратгарӣ маҳдуд набуд. Аз рӯи гуфти Вазари «ӯ нахустин касест, ки дар ҷаво니아ш масъалаи чӣ тавр истифода бурдани дарёи Арноро ба миён гузошта буд, то ки ба воситаи канал Пиза ва Флоренсияро бо ҳам бипайванданд.»

Яке аз асарҳои аввалини мустақилонаи рассоми ҷавон «Олиҳа бо гул» ё «Олиҳа Бенуа» ба шумор меравад, ки наздикии соли 1478 эҷод шудааст. Ин мусаввара бо тарзи комили иҷро ва бесобиқа будани фикр ҳар бинандаро ба ҳайрат овард.

Тобистони соли 1481 рассом ба tasвири мусаввараai «Парастиши соҳирон» барои меҳроби дайри Сан Донато супориш мегирад.

Дар он айём Леонардо ҷавоне буд зебо, қавиҳайкал, нерӯманд, донондаи ҳунарҳои ритсарӣ, ба монанди аспсаворӣ, шамшерзанӣ, раққосӣ. Аммо аҷибаш дар ин ки вай ба назди ҳерсог Сфорс ҳамчун муғаннӣ ҳозир шуд.

Муаллифи ношиносе чунин нигоштааст: «Вай 30 сола буд, вақте ки Лоренсои Кабир ӯро бо лира ба назди ҳерсоги Милан фиристод. Зеро навозиши ин асбоб танҳо аз дасти вай меомад.»

Ҳерсоги маҳорати шигифтангези Леонардоро зуд дарк сохт ва ӯро ба офаридани ҳайкали «Аспсавор» -асосгузори сулолаи Сфорс вазифадор кард. Вай дар Милан 17 солро сипарӣ намуд. Ӯро «муҳандис ва рассом, Леонардои Флоренсӣ» мехонданд.

Ҳерсог ба Леонардо фармуд, ки ба азнавсозии хатҳои қубурҳои оби нӯшиданӣ ва корезҳо назорат барад. «Вай, -қайд менамояд Вазари, -суратҳои осиёб, мошинҳои моҳутмолӣ ва дигар асбобҳои бо нерӯи об ҳаракаткунандаро мекашид.» Диққати Леонардоро на танҳо дастгоҳҳои саноатӣ аз санъат дур
мекард, балки ба ӯ зарур меомад, ки ба масоили техникии ҳарбӣ