Файласуф чунон ба ғазаб омад, ки дар ҳамин вақт муштарӣ ҳозир шуд ва ўро мухотаб сохта, гуфт:
– Ту чӣ гуна мехоҳӣ ба адолати ҷаҳон интиқод кунӣ, дар ҳоле ки худат ҳамин ҳоло айни беадолатиро анҷом додӣ?

ШУБОН ВА САГ

Шубоне рамаи худро аз чарогоҳ ба хона овард. Вақте хост онҳоро барои шаб дар тавила биандозад, гурге низ дар миёни рамааш пинҳон шуда буд. Шубон з– ин амр ғофил буд, вале саги шубон гургро шинохта, ба соҳиби худ гуфт:
– Бародари азиз, рамаи ту дар ин тавила маҳфуз нахоҳад монд, агар ту гургеро дар байни онҳо иҷозаи шаббош бидиҳӣ.

ГУРГ ВА АСП

Гурге, ки аз як алафзоре берун шуда буд, асперо дид ва ба ў гуфт:
– Ман алафзори сарсабзеро суроғ дорам ва мехоҳам ту дар он ҷо биравӣ ва он ҳама алафҳои тозаро нўши ҷон кунӣ, ки ман аз шунидани овози дандонҳои ту вақти алаф хўрдан лаззат мебарам.
Асп ҷавоб дод:
– Агар дар киштзорҳо ивази алаф гўшт мебуд, гумон мекунам, лаззати шунидани овози дандонҳои маро бар лаззати шиками сери худ тарҷеҳ медодӣ.

ХУРЎСИ ҶАНГӢ ВА КАБК

Марде ду хурўси ҷангӣ дошт. Рўзе ба бозор рафт ва
кабкеро харида, ба умеди ин ки шояд кабку хурўсҳои
ҷангии ў як ҷо зиндагӣ карда битавонанд, кабкро ҳам бо
онҳо дар мурғхона гузошт. Хурўсҳои ҷангӣ кабкро бо
минқорҳои худ мезаданд. Кабк фикр мекард, ки шояд
хурўсҳо ўро аҷнабӣ дониста, азият мекунанд. Вале як рўз дид, ки хурўсҳои ҷангӣ бо худ он қадар ҷангиданд, ки ҳарду хунолуд шуданд.