Чашми ҳайрат сўи чашми хоми ман.
Дасти наврўида мутлақ ҳокимест,
Ҳам ба девору дару бар боми ман.
Гаҳ занад чанге ҷигар берун кашад,
Гаҳ дилам бар каф ниҳад чун ҷоми ман.
Гўяд: – Инро канд данги дасти рост,
В-он дигарро он чапи бадноми ман.
Мекунад ин гуна ширин коми худ,
Суда заҳри сода андар коми ман.
Дасти нав буд кўҳна дулларбозу хун,
Зад ба савдои сараш фарҷоми ман.
Мушт зад дишаб ба фарқи моми Ҳинд,
Ин саҳар кўбад ба садри моми ман.
Дасти бесоҳил ба соҳилвар занад,
Ҳам зи Оромаш ба ноороми ман...
Эй Худо, дандони ақламро бидеҳ,
То шиносам даст дар андоми ман.
с.1992

---

Шамшерзанест зиндагонӣ,
Даршерзанест зиндагонӣ,
Зону бизанӣ камон бихандад,
То тирзанест зиндагонӣ.
Ҷону аҷал аст аз дари илм,
Дарёфтанист зиндагонӣ,
Пешу паси ду ҷаҳон тапидан,
Дархештанест зиндагонӣ.
Аз хўрдани ман намешавад кам,
Не моли манест зиндагонӣ,
В-аз мурдани ман намешавад беш
Болои фанест зиндагонӣ,
Ҳар бўй, ки ҳаст аз ману туст
Бебў даҳанест зиндагонӣ.
Шашсўзании ҷаҳон ба як сўст,
Шашсўйзанест зиндагонӣ,