Ҷосуси ҷаҳон дар ин замин ҷўш зананд,
Хуни дили мо чу доруи нўш зананд.
Бисёр макун гиря, ки ҷони ману ту,
Нўшобасифат аз пайи май нўш зананд.

Ҳар кас ки бигуфт халқро аблаҳи хар,
Аблаҳтар аз ў нест ба дунёи дудар.
Дарё кӣ шунидаст, ки кас гуфт чунин,
Дашноми Замин низ касе дод магар?

Инсону ғурури фалакаш ҷони ба ҷон,
Гардуну ғурури башараш хону махон.
Гўянд пайи нози биҳиштанд давон,
Не он ба дили ину на ин бо дили он.

Дар пойгаҳи роҳи биҳиштанд ба дав,
Аз дўзахи худ нест хабаршон сари ҷав.
То марра бувад ҳарду ба дав овора
Пайдо набувад, кӣ мебарад аз кӣ гарав?

Дар нимшабон ба базми дил гўш занам,
Аз ҷоми Суруш ҷуръае нўш занам.
Ҳарфе, ки ба ҷисми рўзи ман шишт чу хор,
Ёбам гули ҳарфи тифлу аз ҳуш занам.

Ҳар кас ки ба нури шаб ҳамоғўш ояд,
Рўзаш пайи дил чун шаби хомўш ояд.
Аз баҳри нигоҳ базми нуронии рўз,
Аз нури шаб аст рўҳ дар ҷўш ояд.

Ман маҳзари ростиву дониш будам,
Бо нури сухан ба кина ромиш судам.
Аз дониши ман кина ба тан ҷавшан сохт,
Нурам ба силоҳи нур зад дар пудам.