Эй он, ки ба ҷони ман халонӣ сари худ,
Биллаҳ, ки фитодаӣ бурун аз дари худ.
Бо теғи тафаккур назадӣ ҷар тани гил,
Ташхис чи гуна мекунӣ хотири худ.

Гуфто: – Зи Худо чаро ниҳон нест туро,
Аз халқ, вале, ниҳонакорист туро.
Гуфтам ки – «Зи пашша пил месозад халқ,
Дидам ки на пил пашшасозест Худо».

Бангии ҷаҳон масту бубин шоир маст,
Дар мастишон чарху замин ҳайрон аст.
Он маст ки ақли худ ба зулмат бификанд,
Ин маст ки ақли ў чароғи сари даст.

– Ҷанг аст барои зиндагӣ – гуфт яке,
Як маргзудои зиндагӣ, гуфт яке.
Ўро ки маҳин-маҳин варо мехоид,
Афканд ба пои зиндагӣ, гуфт яке.

Кас дид ки зиндагонӣ зоҳид бошад?
Сарҷўши гули маонӣ зоҳид бошад?
Он дил ки диҳад бўи ғуломӣ зи нафас,
Дар синаи нотавонӣ, зоҳид бошад.

То соғари обила давонўш расид,
Санҷар зи дамат обила дар гўш кашид.
Чун обила бишкаст ҳазорон сари халқ,
Як обилаи кин зи дили худ надарид.

Эй то раги сабзаҳо давида чу нишот,
Андар даҳани гул шудайӣ бўйи ҳаёт.
Дидори ту майро ҳаваси мастӣ дод,
Ғамбода бувад бода паят то арасот.