Шаҳрванди ду ҷаҳон шишта ба як хонаи ишқ,
Сари хунрезии ҳам, ки Ватанам, – ишқ куҷост?

---

Ман зодаи фарзанди сабзи фалаки дурам,
Аз модари танҳои дарширкаши нурам.
Нур аст, ки зояд хун, нур аст, ки зояд об,
Аз ин ду замини дил шўрид, ки мешўрам.
Он ҷо падарам кар шуд, шуд модарам ин ҷо гунг,
Дигар чӣ аҷаб дорӣ гар ман писаре кўрам.
Бе ман натавон пайваст, аз ман натавон барҷаст,
Гар мурда кафи гардун ё зиндаи даргўрам.
Шўранд зи бекорӣ бе ман ба сари Яздон,
Ҷибрилу Азозилу африштаву он ҳурам.
Парчам бикунад боло бар зидди Худо Шайтон:
– Бе лухтаки одам чун машғул шавад зўрам?!
Он гуна ки кирми ях боз об шавад дар каф,
Ман низ шавам дарё пайваста ба Мансурам.

---

Хаёли ту заврақнишини гули ноз,
Чи парво зи тўфони найсони дилбоз.
Димоғи фалак мастии сўфӣ бурд,
Ба чарҳидани ҷовидони заминсоз.
Занад кўзаи ғунчаи май сари худ,
Ба санги дили боди берунзани роз.
Шикастан, шикастан ба ҷуз дил, ба ҷуз дил,
Гусастан, гусастан ҷуз аз бўсаи ноз.
Давидан, давидан шабистонкушоӣ
Раҳидан, раҳидан зи савдои овоз,
Кашидан, кашидан ба хун шарми худсўз.
Расидан, расидан ба васли ғамандоз,
Фалаксоз будан, фалакроз будан,
Фалакноз будан ва будан фалактоз.