То бирезам ба хонаи худ, ки бўи ту ояд.

---

Паси тиреза борони фироқ тораи симин мекашад.

---

Ашки субҳи болидаро дидам, ки бо ситораҳо видоъ гуфту марҷони барги гулҳо шуд.

---

Сурати мо дар оинаи об лағжид.
Худоё, магар изтироби мо ба дили дарё кўчид?

---

Ғунчаосо хуфтаам дар бисоти гули ишқ.
Аз насими ниёзи ту хоҳам шукуфт.

---

Олами мукофот аст муҳаббат.
Ҳар кӣ аз ишқ гуле ёфт, баҳоре дорад.

---

Бо хаёли ту ҳар шаб сар ба болин гузорам…
Болини сабр афсонаи ширин дорад.

---

Панаҳ шав, эй офтоби
Ишқ, ки яхи ғурури ман об мешавад.

---

Сатри нахустини дафтари ишқ гум карда будам. Имрўз номи ту пайдо шуд.
Ба қавли Латофати азиз ин шаддаи марҷонро метавон боз идома дод, метавон боз ба риштаи хотир кашид, ба хатҳои ин дафтар кашид, аммо метарсам, ки китоб аз таронаҳои нағзу нозуки муаллима пур шаваду хотираҳои ман дар нимараҳ парешон бимонанд.
Меҳвари ин гуфтумон ва шаҳдрезаҳо он аст, ки ман бори аввал аз эъҷози хомаи Латофати азиз чунин таронаҳоро вирди забон кардаам ва лаззат бурдаам. Яъне аввалин таронаро, ки ба маънои ҳақиқияш тарона аст, дар осори ў дидаам. Аммо ин ҷо сухан дар бораи «дуздӣ»-и ман аст.