ФОХТАҲОИ ГУЛНОРА

Хонаамон дар ошёнаи дуюм воқеъ гардида, тирезаҳояш ба тарафи кӯҳ, ки шаҳрро ҳалқа барин печонда гирифтааст, кушода мешавад. Аз ин ҷо тамошои манзараи атроф хеле дилкаш аст.

Дар рӯ ба рӯи тирезаи хонаи мо дарахти на чандон калони тути марворид печу тоб хӯрда, қомат афрохтааст. Шоҳҳои як навдаи калони он ба тарафи тиреза расида меистанд, баргҳои зарифу зумуррадгуни он аз насими баҳорӣ лип-лип бозӣ мекунанд. Аз байни баргу шоҳҳо ҳавлиҳои ҳамсояҳо, теппаю пуштаҳои канори шаҳр, ки сар то сар сабзапӯшанд, намудоранд. Ана дар чунин айёми фараҳбахш ба дарёи хаёлҳои ширин ғӯта зада, аз фикр мегузаронед: «Оҳ, агар болу пар медоштам, шоҳин барин ҳаворо ду даррон карда, дар як он худро ба он теппаю пуштаҳо мерасондам ва аз ҳусни табиати баҳорӣ ҳар қадаре ки мехоҳам, ҳаловат мебурдам».

Ҳамин сол як рӯзи аввали баҳор аз пагоҳӣ осмонро абрҳои тира фаро гирифтанд. Аввал шамоли сахт бархеста, дарахтонро ларзонда, сари навдаҳои борики дарозро қариб то ба замин хам кард. Баъд раъду барқ сар шуд, борони сел борид. Он шохаи тут, ки дар муқобили тирезаи мо сӯи бом қад меҷоунд, ба шиддати шамол тоб оварда натавонист ва дар рӯ ба рӯи тиреза аз бугум қарсӣ карда шикаст. Аз байни ду рӯз гузашт. Борон монд, абрҳои тира пароканда шуданд ва боз ба рӯи осмони лочувард офтоби босаҳовати оламоро табассум кард. Пас аз шикастани навдаи дарахт пеши тиреза кушода шуд ва тарҳи пуштаю доманаҳо, деҳот бо богу токзорҳояшон, инчунин кӯҳҳои азими қулласафед ба назар боз равшантар намудор шуданд.