Сифатҳоро аз матн ёбед.

МЕҲРИ ДИЁР

Ашӯр деҳқони сода, миёнсол, туршрӯй ва камгап, аммо нармдилу пурзӯр буд. Вай шахси аёлманд буда, шаш писару ду писар дошт. Ман чорвоҳои мардуми қишлоқ ва аз ҷумла се бузу як модагови Ашӯрро мечаронидам... Дар болои санг нишаста, тамошо кардани парвози уқобро дӯст медоштам. Онҳо пагоҳӣ тиллоранг, дар аснои фурӯравии офтоб кабӯд ва ҳатто бунафшранг менамуданд. Ин аз он сабаб буд, ки офтоби дилафрӯз дар паси кӯҳҳо пинҳон шуда, нури ӯ ба сояи силсилаи кӯҳҳо омехта гардида, дарахдоро фаро мегирад.

Ман ҳоло ҳам кӯҳҳоро дӯст медорам ва баҳори ҳамонвақтаи Боботогро ҳеҷ гоҳ фаромӯш нахоҳам кард. Кӯҳҳоро сабза пӯшонда, дар нишебиҳои кӯҳҳо гули лола, дар гирду атрофи харсанҳо гулҳои кӯҳӣ ва гули марҷумак намудор шуда меистоданд. Дар каме поёнтар дарахтони бодом гул карда, баргони кабуди зебои зумурраздои онҳо дили касро хуррам менамуданд. (130 калима)

Ҳабибулло Назаров

15
Аз матн ҷонишинҳоро ёбед.

ФАРОҒАТИ БАЧАГӢ

Шаб торик ва ором буд. Дар фазо ягон порчаи абре ба назар намемуд. Ситорагон чун ғунчаи марворид медурахшиданд, осмон бошад, бисёр паст менамуд, ситораҳо ҳам аз рӯи кӯҳҳои баланд хеле наздиканд, ҳатто онҳоро гӯё аз он ҷо ба даст ҳам гирифтан мумкин мебошад. Он доғе дар рӯи моҳ нишаста айнан дида мешуд.

Шамол суст ва дилкашу форам мевазид, аз кадом як майдони палакзоре бӯи хуши харбуза ва ҳандалакҳои