Туғрал, ғуломи мисраи зебои Бедилам,
Осудагӣ зи кишвари мо бор бастааст.

Мардум, ки вазъияти замонаро медонистанд, баъзеашон аз ин сухан ба ҳаяҷон омаданд, чашмони Тамҳидро об зер кард. Як лаҳза ҳавои ғамолуде ҳангоми гусел муҳитро фаро гирифт... Лутфу марҳамату шеъру ширингӯйҳое, ки як нафас пештар ин ҷо тантана дошт, гӯё аз бех барҳам хӯрд... (245 калима)

Қутбӣ Киром

3

Аз матн калимаҳоеро, ки аломати амал ва ашёро мефаҳмонанд, ёбед.

САЛОМ ВА ОДОБИ ОН

Салом мероси гаронбаҳои ниёгони ҳамаи миллату халқҳо, нишони хушахлоқиву поктинатии инсон буда, аз аҷдод ба авлод нақл мешавад. Дар ҳар мавриди вохӯрӣ бо хешу ақрабо, дӯстон, шиносон аз ҳама пеш ин калимаи муборак ба забон гирифта мешавад. Ин ҳикмат дар китоби уламои пешинзамон ва муосир таъкид гардидааст. «Салом» аслан истилоҳи арабӣ буда, маънои «сулҳ», «амон», «осуда», «сиҳат», «хайрият», «таҳният», «дуруст»-ро дорад. Аммо он дар худи ҳамин «ақл набояд истифода шавад. Зеро калимаи «салом» моҳиятан бе нишонист ва ба кас, ҳатто ба шахси рӯ ба рӯ омадаи саломдиҳанда нигаронида намешавад. Дар ин мавриди вай шакли абстракт, муҷаррад хоҳад дошт. Ҳол он ки мо ҳангоми салом додан онро бо шиноси вохӯрдаамон ё мӯйсафедони солхӯрда менигаронем. Аз ин рӯ, мурооти салом набояд бе нишонӣ ва бе мухотаб, яъне дар шакли муаллақ гуфта шавад.

Вақте ки мо ба каси вохӯрдаамон салом медиҳем, хоҳони осудагӣ, оромӣ, хушнудӣ ва амонии ӯ мешавем. Бинобар ин, ба ӯ муроҷиат карда мегӯем, ки «саломат бошед», «амон бошед», «хуш бошед», «сулҳу амонӣ ба шумо», «дуруд ба