давра ба давра дархури ҳаёти инсонҳо мемонанд. Зеро Худо накунад, ки фарзанди одамизод гирифтори банди зиллат, тарсу таҳлика* ва разолат гардад. Ё бадтар аз ин, асири доми пинҳон ва заҳрогини душмани занмизоҷ бошад. Охир, кам ё беш, ба ҳар ҳол... ман дар зиндагии ноҳамвори худ ба якта-нимта махлуқони хапгир рӯ ба рӯ омада, ҳосили макру хиёнати онҳоро ба ду чашми сар дидаам!
Метарсам аз фирқаи* гандумнамоёни ҷавфурӯш, ки серӯза ҳаёти эшон дар лаб хандаву ба қалб гаронӣ меорад.
(141 калима)

Саттор Турсун

ЛУҒАТ

таҳлика — ҳалокат; азобу шиканҷа
фирқа — гурӯҳ, ҷамоате аз мардум

16
Ба зери аъзоҳои пайрав хат кашед.

РОҲБАР ВА ЗЕРДАСТ

Сифати ҳар инсонро аз забон шунидан мебояд. Чунки сифатҳои умдаи кас ба чашми ғайр зуд мерасад. Неку бади ин ё он нафарро аз худи ӯ дида... дигарон бештар ба мушоҳида мегиранд. Масалан, табибони хуб мегӯянд, ки ҳангоме беморро муоина мекунӣ, аз ёд набарор — бемор низ туро муоина мекунад.
Ин чиз, ба назарам, дар муносибат байни роҳбар ва зердастон ҳам мушоҳида мешавад. Зердаст на танҳо фармоиши сарвари худро ба иҷро мерасонад, на фақат муносибати талаботи вай аз паи ба амал овардани нақшаи муайян мегардад, ҳамчунин дар ҷараёни ҳамкорӣ хӯю хислати ӯро низ ҳаҷталимкон меомӯзад. Ба ҳар ҳол, пас аз муддате дар зери дасти роҳбар вазифаеро ба уҳда доштан... метавонад дар бораи вай фикри худро баён созад. Ва ақидааш агар холисона бошад, аксар вақт дар баҳо додан ба шахсе, ки якҷоя ба ӯ фаъолият кардааст, ҳақ ҳам мебарояд. (136 калима)

Саттор Турсун