Дузд гоҳ сӯи як харсанг ва гоҳ ҷониби харсангҳои дигар майл мекард, то Мирзои Навозанда ва Умар Ҳофизро дарёфта тавонад аз сари нав.

Вале ногаҳон, аз паҳлӯи харсанги тамоман наздики наздик тарафаш парид як чиз ва бар Умари Дузд чунон расид, ки шараққӣ шикастани як чизе омад: шояд устухони ин китфи зарбхӯрда шикаста буд ва ё зарби кора бардошта буд, ки вай ин китфашро пурра рост гирифта наметавонист, балки наган аз дасташ парида буд. Зеро Умар Ҳофиз бо партови асои оҳанӣ варо боз зада буд ва барои худ имкони аз миёни сангҳо рост шудану бо камони дукуша нишон гирифтани варо пайдо карда буд.

Умари Дузд нафаҳмид, тир ба куҷояш зад ва ё назад. Вале ҳаминаш маълум буд, ки нагани дигарро аз дасташ барканда буд яке аз тирҳои ба сӯяш омада.

Умари Дузд ҷангдида буд ва қариб ҳамеша ғолибу чирадаст мешуд, вале имрӯз Худованд бароиш гӯё шикастҳоро яке думболи дигар рӯ ба рӯ меовард. Чаро ин тавр шуда буд? Чаро, ки?...

Вале мағлуб шуданӣ набуд Умари Дузд, то даме, ки душмани эълонкардаи худ — Умар Ҳофизро мағлуб накунад, аз миён набардорад.

Вале тири навбатие, ки мӯйсафеди думболагир, яъне Умар Ҳофиз аз камони дукуша парронида буд, гӯши Умар Дуздро сурох намуд, варо сахт такон дод, балки аз аввала бештар такон дод. Ҳол он, ки худи вай, яъне Умари Дузд гӯши писархонди Умар Ҳофиз, яъне Мирзои Навозандаро чунин карданӣ буд. Аммо худаш бе як гӯш монда буд акнун ва як дасташ гӯё дигар кор намекард. Ва ҳарчанд маълум буд, тири камони думилаи дасти Умар Ҳофиз тамоман шудааст ва ҳофизи пиршуда онро партофта, асои оҳанини худро миёни сангҳо мекобад, вале ба ҷойи ин пайтро истифода бурда ва ба сӯи вай ба ҳуҷум рафтан, Умари Дузд (шояд аз асари тир хӯрдани гӯшаш ва захм бардоштани устухони китфаш) медавид кадом тараф, балки мегурехт акнун ҷониби кадом кашаре-оғилхонаҳои кӯҳна. Яъне ҷониби овулҷойи мавсимии доманаи кӯҳистони поён медавид