дасташ аз пешонаи Мирзои Навозанда ва аз нишон гирифтани Умар Ҳофиз канора гашт ва тирҳои якбора парида хато рафтанд. Барои он, ки Умари Дузд фурсат дарёфта, аз нав бачаяк Мирзо ва Умари Ҳофизро нишон нагирад, мӯйсафеди пайдошуда ҳамоно таёқ мезад бар Умари Дузд. Ва Умари Дузд ҳамчунин барои аз дами ҳуҷуми асо раҳо ёфтан, акнун ҷониби соҳиби асо тир мекушод. Ва соҳиби асо — мӯйсафеди думбол аз расиши тирҳо ба ҷисми наҳифаш метакид, меларзид, вале баробари ҳамин асои дасташро бардошта, онро ба банди пойӣ дигари Умари Дузд заданӣ мешуд. Чунин ҳам карда тавонист, ҳарчанд дар ин ҳолат низ боз тир хӯрд ва ларзон печида, суст гашт, ҳамроҳи асое, ки ба асои дасти Умар Ҳофиз шабоҳат дошт, ба замин ғалтид. Тора-тора риши сафеду хурмоии мӯйсафеди фитода бо хуни худаш олуда мегардид. Охир ин мӯйсафед Асомиддин буд.

Ҳоло писарак Мирзо боз монда буд бе паноҳ дар ҷое, ки пирамарди фитода, ғаркоби хун мехобид.

Умари Дузд метавонист, пайт ёфта, Мирзоро ҳам тирборон кунад ва амсоли мӯйсафед Асомиддин бо хуни худаш ҷӯлон созад.

Вале ун дасти Умари Дузд, ки наганро боз ба паронидан омода карда буд, такон хӯрду тирҳояш хато рафт, ба Мирзо нарасид. Умари Дузд дер ба фаҳми он расид, ки асои партовшудаи дигар бархӯрда ба китфаш ва сахт захмӣ намуда он ҷоро ва дасташро ҳам сахт такон дода. Ва ин асоро бошад партофта буд бо силтаю Умар Ҳофиз. Болои ин тирҳое, ки Умар Ҳофиз мепарронид як шарики Умари Дуздро, ки баргашта, ба мадади вай расидани буд, аз пой афканд ва шарики дигараш бо тарсу ҳароси зиёдшуда рӯй ба гурез овард.

Умари Дузд боз танҳо монда буд ва барои тир нахӯрдан худашро зада буд ба ҷонибе ва гӯё лаҳзае аз ёдаш баромада буд тирборон кардани писараки наздики худаш. Балки аз Мирзо дур шуда буд ва печутобхӯрон наганҳои дасташро истифода бурдани мешуд, вале мили нагани дасти вай писаракро гум кард. Зеро Умар Ҳофиз даррасида, писаракро паси ҳарсангҳо кашида буд ва паноҳ дошта буд, ҳарчанд ду нагани дасти Умари